ของบุรุษตรงหน้า
สีหน้าของเฉียนช่วนจื่อพลันเลิ่กลั่ก
ทว่าเรื่องนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ ชิวอวี้เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฉียนช่วนจื่อด้วยท่วงท่าสง่างามเหมือนคุณชายตระกูลสูงศักดิ์
“น้องชายของข้าดีหมดทุกอย่าง แต่กลับมีนิสัยซุกซนไปสักเล็กน้อย ไม่ว่าน้องชายของข้าสร้างความไม่พึงพอใจอะไรให้ท่าน ข้าผู้มีศักดิ์เป็นพี่ย่อมต้องรับผิดชอบ เช่นนั้นท่านลองบอกมาเถิดว่าน้องชายของข้าล่วงเกินอันใดท่าน?”
แม้คำพูดจะเหมือนกำลังถามไถ่ แต่ท่าทางอมทุกข์ของเฉียนช่วนจื่อเสมือนกำลังคิดถึงเรื่องไม่น่ารื่นรมย์บางอย่างอยู่
มองชิวอวี้ซึ่งขยับตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาขาวซีด มือทั้งสองข้างปัดป่ายไปมา
ในที่สุดชิวอวี้ก็อยู่ห่างเขาเพียงครึ่งศอก เฉียนช่วนจื่อแสดงสีหน้าร้องขอความเมตตา
ท่ามกลางสายตาทุกคู่ซึ่งกำลังจับจ้อง เขาหมุนตัวออกวิ่งโดยไม่คิดจะหันหน้ากลับมามองอีก
“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!”
ชายร่างกำยำที่เหลือถูกเฉียนช่วนจื่อทิ้งไปโดยปริยาย
หลังจากเห็นว่าพี่ใหญ่วิ่งหนีไม่เหลียวหลังไปไกลแล้ว พวกเขาจึงตัดสินใจวิ่งตามไป
ชิวอวี้ที่ได้เห็นดังนั้นก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง มือสองข้างยกขึ้นปรบเสียงดัง จากนั้นจึงหันมาทักทายคนคุ้นเคยอย่างท่านกัว
สุดท้ายเขา
