ัดขึ้น
“นี่คือสิ่งที่ท่านอ๋องรับสั่งมา พระชายาอย่าได้ถามอีกเลย”
หันหน้าไปตามเสียง หลินเมิ้งหยาเห็นเป็นร่างสูงโปร่งสง่างามของใครคนหนึ่ง
สิ่งที่หลินเมิ้งหยาได้เห็นคือใบหน้าขาวนวลอมชมพู
ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับเปล่งประกายไปด้วยความเย็นชา
เขาสวมชุดสีม่วงอ่อน เอวคอดบางได้รูป แม้เขาจะเป็นชาย แต่กลับมีรูปร่างราวกับผู้หญิง
เขามาอยู่ที่จวนแห่งนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
“เจ้าเป็นใคร?”
นับตั้งแต่วินาทีที่เห็นชายคนนี้ หลินเมิ้งหยาร้องเตือนตัวเองให้ระมัดระวัง
มิใช่เพียงเพราะท่าทางหยิ่งยโสโอหังของเขา
แต่ชายที่จะบอกว่าเป็นชายก็ไม่ใช่ เป็นหญิงก็ไม่เชิงคนนี้ทำให้เปลวไฟในดวงตาของนางลุกโชน
“กระหม่อมนามว่าเมิ่งจวินหลาน กระหม่อมมาทำหน้าที่แทนเจ้าคนไร้ประโยชน์ป๋ายหลี่อู๋เฉิน ที่นี่เป็นสถานที่คุมขัง หากพระชายาไม่มีธุระอันใด เช่นนั้นอย่าย่างกรายเข้ามาดีกว่าเพื่อที่จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันหรือพวกคนทรยศจะสบโอกาสทำร้ายพระองค์”
เอ่ยปากอย่างไม่ไว้หน้าหลินเมิ้งหยา สายตาของเมิ่งจวินหลานไร้ซึ่งความเป็นมิตร ซ้ำยังดูแคลนนางอีกด้วย
หลินเมิ้งหยาไม่ต่อปากต่อคำกับเขา ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงการจิกกัดเล็กๆ น้อยๆ
แต่สิ่งที่ทำให้นางไม่พอใจและอดรนทนไม่ได้ก็คือหากหลงเทียนอวี้สั่งให้คนทำเรื่องนี้ นั่นเท่ากับว่าจะต้องมีเงื่อนงำบางอย่างซ่อนอยู่แน่นอน
ไม่ว่าอย่างไรนางก็ควรไปถามหลงเทียนอวี้ให้ชัดเจน
คิดจะเดินอ้อมตัวเมิ่งจวินหลาน
