แม่รีบไปเตรียมกับข้าวเพิ่มเถิด อย่าทำให้คุณชายชิวต้องรอเลย”
ผู้มีพระคุณของหลินเมิ้งหยาย่อมเป็นผู้มีพระคุณของพวกนาง
ทุกคนไม่ว่าหญิง ชาย เด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนคิดเห็นเหมือนกันทั้งสิ้น
ท่านป้าป๋ายตอบรับแล้วเตรียมตัวไปทำอาหารอีกสองสามอย่าง ทว่าชิวอวี้กลับร้องห้ามเอาไว้
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ท่านป้ามีฝีมือในการทำอาหารยิ่งนัก แม้แต่พ่อครัวในวังหลวงยังสู้ไม่ได้ ข้ากับพระชายาเป็นเพื่อนกัน ฉะนั้นทุกคนย่อมเป็นเพื่อนกับข้าด้วย อาหารเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
ชิวอวี้ปากหวานซ้ำใบหน้ายังหล่อเหลา ฉะนั้นท่านป้าป๋ายจึงรู้สึกดีกับเขามาก
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนตั่ง หลังจากกินอิ่มแล้ว หัวใจของนางสงบลงมาก
แม้จะยุ่งวุ่นวายตลอดทั้งวันจนมาถึงร้านสามสหายได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องจะจบ
คาดว่าตอนนี้ว่านหลิวถัง เลขที่สิบสามจะต้องถูกคนตรวจสอบอย่างแน่นอน หลังจากทางการทราบข่าว พวกเขาคงรีบส่งคนไปล้อมเอาไว้
ก่อนหน้านั้นคาดว่าพวกคนที่ถูกส่งไปจับตาดูคงพบแต่เพียงความว่างเปล่า จากนั้นพวกเขาจะต้องพังเรือนหลังนั้นอย่างแน่นอน
หากย้อนเวลากลับไปสักเล็กน้อยจะพบว่าชิวอวี้เป็นผู้ส่งคนไปแจ้งทางการเรื่องนี้เอง
ตั้งแต่ครั้งแรกที่คนคุมบังเหียนกลับมา นางรู้ได้ทันทีว่าคนที่กำลังจับตามองนางจะต้องเกี่ยวข้องกับทหารหลวงและไท่จื่ออย่างแน่นอน
ฉะนั้นนางจึงส่งคนไปแจ้งทางการว่าบ้านถูกปล้น ยิ่งไปกว่านั้น นางยังแนะนำให้คนไปแจ้งทางการกุเรื่องเป
