ความระมัดระวังของนางที่ไม่แสดงออกให้ใครเห็นว่าร้านยาแห่งนี้เป็นของนาง
“ไม่ต้องรีบร้อน คืนนี้จะต้องมีคนกำจัดคนเหล่านั้นทิ้งอย่างแน่นอน สิ่งที่พวกเราต้องทำคือการนอนหลับพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าจึงแอบกลับจวนอวี้”
หลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย นางอ้าปากหาว ป๋ายซูหยิบหมอนนุ่มนิ่มเข้ามาวางไว้ให้นางได้พิงหลัง
“ข้าไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเจ้า หรือเจ้ากำลังจะบอกว่ามีคนกำจัดพวกเขาแทนพวกเราอย่างนั้นหรือ? ใครจะมีความสามารถเช่นนั้น แม้แต่หลงเทียนอวี้ก็คงไม่มีทางทำเช่นนั้นได้แน่นอน”
ชิวอวี้เป็นคนฉลาด เขารู้เรื่องในราชสำนักของต้าจิ้นดี
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองเขา ก่อนจะอธิบายเสียงอ้อยอิ่ง
“เจ้าคิดว่าพวกแม่ทัพนายกองที่จงรักภักดีของต้าจิ้นตายไปหมดแล้วอย่างนั้นหรือ? เหตุที่แต่ก่อนไม่มีใครกล้าคัดค้านก็เพราะฮองเฮาและไท่จื่อทำเพียงเบ่งอำนาจแต่เพียงเท่านั้น ทว่าคราวนี้พวกเขากลับใช้ทหารหลวงลุกล้ำเข้าไปในบ้านเรือนของประชาชน สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงความน่าอับอายและเป็นการสั่นคลอนจิตใจของราษฎรด้วย! เจ้าจะต้องรู้ว่าราษฎรล้วนเชื่อมั่นในราชสำนัก เหตุเพราะทั้งทหารหรือแม้กระทั่งราชสำนักล้วนดำรงอยู่เพื่อปกป้องประชาชน หากพวกเขารู้ว่าทหารหลวงลุกล้ำข่มเหงปล้นฆ่าประชาชน เช่นนั้นพวกทหารจะแตกต่างจากโจรตรงไหน? ข้าเคยได้ยินประโยคที่ว่าน้ำสามารถพยุงเรือให้ลอยได้ก็สามารถคว่ำเรือได้เฉกเช่นเดียวกัน หัวใจของราษฎรคือความสง
