หนึ่ง เขาก็ไม่พูดอะไรอีก
ตอนนั้นเขา ลู่หนิง หนานกงจิ่นและเย่ต่างเป็นมิตรสหายที่เติบโตและถูกฝึกมาจากท่านอาจารย์คนเดียวกัน แม้อุปนิสัยใจคอจะแตกต่าง แต่ความสัมพันธ์สนิทแน่นแฟ้นอย่างยิ่ง เมื่อสามปีก่อนเพราะลู่หนิงทรยศหักหลังจึงทำให้หนานกงจิ่นต้องตาย แม้เขาจะโชคดีที่เอาชีวิตรอดมาได้ แต่ความสัมพันธ์อันดีระหว่างเขาและลู่หนิงต้องพังทลายลง
หลักฐานทั้งหมดล้วนบ่งชี้ว่าลู่หนิงเป็นคนทรยศ
แต่เขากลับไม่ยอมรับ ซ้ำยังขอให้ลั่วปิงและหลินหลางร้องขอชีวิตให้แก่เขา
เวลาห้าปีอะไรกัน มันก็แค่ข้ออ้างในการเอาตัวรอดเท่านั้น
หากมิใช่เพราะวันนี้เขาแต่งกายเป็นหญิงมาที่นี่และใช้เกี้ยวของลั่วปิงแล้วล่ะก็ ต่อให้เขาตาย เขาก็ไม่มีวันยินยอมให้คนผู้นี้ได้เหยียบย่ำเข้ามาในจวน
“เจ้าอย่าได้เสแสร้งอีกต่อไปเลย ข้าจะเป็นผู้ล้างแค้นให้จิ่นเอง หากเจ้ายังมีความเป็นคน เช่นนั้นก็จงสำนึกผิดเสียเถิด เวลายังเหลืออีกสองปี เมื่อวันนั้นมาถึงข้าจะเด็ดหัวเจ้าเองกับมือ”
หลงเทียนอวี้มิหันหน้ากลับไป ซ้ำยังไม่คิดให้อภัยลู่หนิง
ลู่หนิงถอนหายใจยาว เขาจะยอมให้อภัยตนเองง่ายๆ ได้เช่นไร พี่สองต้องมาตายแทนเขา การที่พี่ใหญ่ไม่อภัยให้ย่อมสมเหตุสมผล
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาพยายามหาเบาะแส แต่น่าเสียดาย ดูเหมือนมันจะไร้ประโยชน์
“เชื่อหรือไม่นั่นก็แล้วแต่เจ้า ข้าได้ยินมาว่าเจ้าแต่งงานกับลูกสาวของหลินมู่จือ ลั่วปิงบอกข้าว่าเรื่องราวในคราวนั้นมีส่วนเกี่ยวข้
