ข้าเฝ้าเพคะ”
ภายในห้อง ความเงียบเข้าครอบงำ ทุกคนแสร้งแสดงละครและทำหน้าที่ของตนเองต่อไป
“เชิญเข้ามา”
เสียงของหลินเมิ้งหยาเจือไว้ซึ่งความเย็นชา พยายามสะกดกลั้นความเกรี้ยวกราด ราวกับว่ากำลังกลัวมันจะระเบิดออกมา
คนภายนอกสูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอด ดูเหมือนพระชายาจะยังอารมณ์ไม่ดี
น้าจิ้งเยว่ที่สวมใส่ชุดสีฟ้าเดินเข้ามาในตำหนักพระชายา
บนพื้นมีข้าวของตกแตกมากมาย ราวกับว่าพายุไต้ฝุ่นเพิ่งผ่านเข้ามาอย่างไรอย่างนั้น
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ที่ประทับประจำตำแหน่งพระชายา ป๋ายจีคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ก้มหน้าลงก่อนจะนวดขาให้กับนาง
“มีอะไร? หรือเจ้าเองก็คิดจะทำแบบเดียวกันกับที่นังสารเลวคนนั้นทำกับข้า? เจ้าไม่สนใจคำพูดข้าแล้วใช่หรือไม่?”
น้ำเสียงอ่อนโยนแต่คำพูดประชดประชันทำให้หัวใจของจิ้งเยว่ตกไปกองรวมกันที่ตาตุ่ม
ปกติพระชายารักและเอ็นดูเหล่าสาวใช้เป็นอย่างดี ดูเหมือนคราวนี้นางจะโกรธมากจริงๆ
“หนู่ปี้ไม่กล้าเจ้าค่ะ นายหญิงได้โปรดอภัยด้วย”
ร่างกายของป๋ายจีสั่นเทิ้มเสมือนนางกำลังกลัวหลินเมิ้งหยาจริงๆ
แม้เจ้านายจะดีมากขนาดไหน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องเช่นนี้ เกรงว่าจะต้องเปลี่ยนไปแทบทุกคน
พระชายาเองคงจะเหมือนกัน
“หนู่ปี้ถวายคำนับพระชายา”
หลินเมิ้งหยาเบนสายตาไปทางจิ้งเยว่ ราวกับเพิ่งจะสังเกตเห็นนาง ก่อนจะรีบเอ่ย
“ดูเหมือนคนของข้าจะยิ่งไม่รู้ความ ท่านน้าอย่าได้ใส่ใจ เข้ามา หาที่นั่ง”
จิ้งเยว่รีบถวายคำนับก่อ
