นจะส่งยิ้ม
“ไม่เป็นไรเพคะ หนู่ปี้เพียงแต่มาส่งข่าวจากพระสนมเต๋อเฟย เหนียงเหนียงเอ่ยว่าก่อนหน้านั้นมอบเวลาให้พระชายาสามวัน แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นอีกต่อไป ป๋ายจื่อยอมรับผิดแล้วเพคะ อีกอย่าง นางยังสารภาพเรื่องที่มาที่ไปของเงินจำนวนนั้นอีกด้วย เหนียงเหนียงเสด็จล่วงหน้าไปแล้ว ฉะนั้นจึงให้หนู่ปี้มาเชิญพระชายาเสด็จ”
ปลาอดรนทนไม่ไหวที่จะตะเกียกตะกายเข้ามาติดเบ็ดอย่างนั้นสินะ แต่ถึงกระนั้นสีหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงสงบนิ่งดังเดิม
เพียงแค่คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
“โอ้? อย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนนางจะรู้จังหวะเหมาะเสียจริง ข้าเองก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากใจอีกต่อไป เช่นนั้นข้าจะไปดูหน่อยว่าสาวใช้คนนั้นปิดบังอะไรข้าอยู่ ไปเถิด ไปดูกัน”
จิ้งเยว่นำทาง หลินเมิ้งหยาพาป๋ายจีไปด้วย ทุกคนเดินไปยังท้ายจวน
ตอนแรกคิดว่าห้องคุมขังจะมีเพียงคนไม่กี่คน ทว่าตอนนี้กลับแออัดและเนืองแน่นไปด้วยผู้คน คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันเสมือนกำลังสงบสติอารมณ์และความโกรธเกรี้ยวในใจ
“พระชายาเสด็จ”
เสียงของจิ้งเยว่ดึงดูดสายตาจากทุกคน
แต่หลินเมิ้งหยาต้องประหลาดใจ…ไหนว่าพระสนมเต๋อเฟยเสด็จแล้วอย่างไรเล่า?
เหตุใดนางจึงเห็นแค่เพียงร่างของจิ่นซู่ แม้แต่สาวใช้ข้างกายพระสนมเต๋อเฟยอย่างหยุนลั่วก็ไม่มา
“ในที่สุดพระชายาก็เสด็จมาแล้ว ตอนนี้สาวใช้คนนี้ยอมเปิดปากแล้วเจ้าค่ะ คราวนี้พระองค์ได้โปรดบอกเถิดว่าจะลงโทษนางเช่นไร!”
จ
