ดีกว่านี้ ป่านนี้คนที่ได้ปรนนิบัติรับใช้หลงเทียนอวี้คงเป็นนาง
สัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตของน้องสาวต่างมารดา หลินเมิ้งหยาเหยียดยิ้มเล็กน้อย
หลินเมิ้งหวู่ยังคงเก็บอารมณ์ไม่เก่งเหมือนเดิม หากนางรู้งานรู้การอย่างเช่นซ่างกวนฉิง ป่านนี้นางคงได้รับความรักจากท่านพ่อไปบ้าง
ท่านพ่อมักรู้สึกเสมอว่าลูกสาวคนรองเป็นคนเห็นแก่ตัว
ราวกับมิได้เลือดดีของสกุลหลินไปเลยแม้แต่น้อย บางทีอาจเพราะท่านพ่อรักท่านแม่มาก ดังนั้นนางกับท่านพี่จึงได้รับความรักเช่นเดียวกัน ส่วนหลินเมิ้งหวู่กลับได้รับความรักเพียงน้อยนิด
สายตาอิจฉาริษยาอาบไปด้วยยาพิษ
ดูเหมือนจะเป็นรอยแผลเป็นที่นางยากจะลืมเลือน
“ท่านอ๋อง นี่เป็นปลาที่พระองค์ชอบ ท่านลองชิมหน่อยนะเพคะ”
นับตั้งแต่ตอนที่ปรากฏตัวออกมา สายตาของหลินเมิ้งหวู่จับจ้องมองทางหลงเทียนอวี้ตลอดเวลา
แม้ซ่างกวนฉิงจะส่งสายตาตักเตือนไปแล้วหลายรอบ ทว่าเด็กคนนี้กลับยังแสดงท่าทางหลงใหลจนออกนอกหน้า
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาอดยอมรับไม่ได้ว่าเมื่อหลงเทียนอวี้ลดความเย็นชาลง เขาช่างเป็นคนที่มีเสน่ห์ชวนมองเหลือเกิน
แต่นี่ก็หาใช่เหตุผลที่ทำให้หลินเมิ้งหวู่จะมาส่งเสียงอ่อนเสียงหวานกับเขาได้เสียหน่อย
ผลปรากฏว่าหลงเทียนอวี้ไม่ส่งเสียงตอบรับ เขาไม่แม้แต่จะสนใจหลินเมิ้งหวู่
“เจ้าไร้มารยาทเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? นั่งลง!”
หลินมู่จือคือเจ้าตระกูลสกุลหลินที่แท้จริง แม้ซ่างกวนฉิงจะดูเหมือนเป็นผู้ปกครองบ้าน แต่เม
