ากาศสี่ฤดูในเมืองหลวงแห่งนี้
“พี่สาว เช่นนั้นข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านที่นี่ก็แล้วกัน”
ชิงหูต้องออกไปคุ้มกันหญิงสาวทั้งสามตามคำสั่งของหลินเมิ้งหยา
จึงเหลือเพียงหลินจงอวี้อยู่เป็นเพื่อนหลินเมิ้งหยา
“ได้สิ แต่เจ้าไม่เบื่อหรือ?”
เงยหน้า มองดูหนุ่มน้อย
นับตั้งแต่วันที่นางรับเขาเข้ามา เขาสูงและหล่อเหลาขึ้นมาก
มือนุ่มนิ่มลูบไล้ใบหน้าของเขา ผิวพรรณของเขาเนียนละเอียดเสียยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก
“เฮ้อ เจ้านี่หนา หากโตกว่านี้ไม่รู้ว่าจะดึงดูดความสนใจจากพวกสาวเล็กสาวใหญ่มากขนาดไหน ไม่รู้ว่าเงินสินสอดที่ข้าเตรียมเอาไว้แต่งภรรยาให้เจ้าจะพอหรือไม่”
หลินจงอวี้จับมือหลินเมิ้งหยาเอาไว้ แต่เขากลับพบว่ามือของนางเย็นเฉียบ เขาจึงอดเป็นห่วงไม่ได้
ชิงหูเคยบอกเขาว่าหัวใจของนางถูกโจมตีอย่างรุนแรง ดังนั้นจึงทรมานมากในฤดูหนาว
ใช้มือหนาของตนกุมมือเล็กของพี่สาวเอาไว้เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น ร่องรอยของความหวาดกลัวปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา
“พี่สาว ท่านจะทิ้งข้าไปหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ แต่พยักหน้า
“สักวันหนึ่งเจ้าจะต้องสร้างเนื้อสร้างตัว พี่สาวจะขอผู้หญิงให้เจ้าแต่งงาน จากนั้นเจ้าจงใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”
ช่วงนี้มักมีเสียงคนทะเลาะกันดังออกมาจากห้องของหลินจงอวี้
แม้พวกเขาจะพยายามกดเสียงให้เบาลง แต่หลินเมิ้งหยากลับได้ยินอยู่หลายครั้ง
หนุ่มน้อยเติบโตแล้ว แต่นางกลับขลุกอยู่ในตำหนักของตนเองทุกวัน บางทีนางอาจทำให้เขาเสียโอกาส
