า ไม่รู้ว่าชิงหูกับหลินจงอวี้ใช้วิธีการใด ดอกไม้ของนางจึงยังคงบานสะพรั่ง
กิ่งไม้แห้งสีน้ำตาลเข้มตัดกับสีของดอกไม้ทำให้ดูแปลกตา
ป๋ายจีที่สวมชุดสีชมพูกลับวิ่งเข้ามาในตำหนักด้วยความร้อนใจ
ปลดผ้าคลุมออก กลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลมาจากร่าง
ป๋ายจื่อกับป๋ายซูกำลังเล่นไพ่ด้วยกันบนตั่ง ชิงหูกับหลินจงอวี้อยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือกำลังแข่งกันวาดภาพเหมือนของหลินเมิ้งหยา
มีเพียงหลินเมิ้งหยาที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้
“นายหญิง นี่คือเงินที่ท่านพ่อข้านำมาส่งเจ้าค่ะ ท่านบอกว่ารายได้เดือนนี้ไม่น้อยเลย แต่ร้านขายยารอบๆ มักจะเข้ามาหาเรื่องเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยารับเงินจากมือป๋ายจี แล้วหัวเราะด้วยความดีใจ
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เงินเหล่านี้เป็นเงินก้อนแรกที่นางหาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงในสมัยโบราณแห่งนี้ ดังนั้นนางจึงดีใจเหลือเกิน
“มาหาเรื่องนั้นยังไม่เป็นไร ขอเพียงใช้หลักทหารสกัดนายพล ดินสกัดน้ำก็เพียงพอ จริงสิ พ่อกับแม่เจ้าได้เก็บเอาไว้บางส่วนหรือไม่?”
ป๋ายจียิ้มแล้วพยักหน้า เกรงว่าแม้แต่ท่านพ่อเองก็คงคิดไม่ถึงว่า แม้จะแจกจ่ายยาฟรีหรือลดราคายาไปกึ่งหนึ่งแล้วจะยังมีรายได้มากมายเช่นนี้
“จริงสิ ตอนนี้ใกล้เข้าสู่ช่วงวันงานฤดูหนาวแล้ว สิ่งที่ต้องเตรียม เตรียมพร้อมหมดแล้วหรือไม่?”
พ่อบ้านเติ้งเขียนรายการทุกอย่างที่ต้องเตรียมมาให้แล้ว
สาวใช้ของนางมีความละเอียดรอบคอบและมีความสามารถ ดังนั้นจึงเตรียมของเกือบครบแล้ว
ตอนนี
