้จะมิต่างอะไรจากการกลั่นแกล้ง
คนในราชวงศ์ล้วนไร้หัวใจเช่นนี้เสมอ
บางทีอาจเพราะช่วงนี้อากาศค่อนข้างหนาว การสัญจรบนถนนจึงไม่คึกคักเหมือนแต่ก่อนหลินเมิ้งหยาสวมเสื้อคลุมกันหนาวสีแดงสด เส้นไหมสีแดงอมส้มปักเป็นลายก้อนเมฆงานปักมีความประณีตไร้ตำหนิขนาดเสื้อพอดีตัว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเสื้อตัวนี้เป็นงานฝีมือของป๋ายจี“เจ้าดูสิ ฝีมือของป๋ายจีไม่เลวเลยจริงๆ พอข้าได้ใส่ก็ไม่อยากถอดออกเลย”บนรถม้า หลินเมิ้งหยาเอ่ยชมสาวใช้ของตนไม่หยุดปากป๋ายจีหน้าแดงระเรื่อ นับตั้งแต่เข้ามาอยู่ในจวน เสื้อผ้าของหลินเมิ้งหยาล้วนมาจากฝีมือของนางทั้งสิ้น“นั่นสิเจ้าคะ พี่ป๋ายจีดีที่สุดเลย เสื้อผ้าในตำหนักของเราล้วนเป็นงานฝีมือของพี่ป๋ายจีและน้าป๋ายเป็นคนทำทั้งหมด เมื่อเทียบกับของที่ซื้อมาใส่แล้ว เสื้อผ้าเหล่านี้อบอุ่นกว่าตั้งเยอะ”ป๋ายจื่อเด็กที่สุด ครึ่งปีที่ผ่านมานางเติบโตขึ้นมาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีลักษณะท่าทางของเด็กอยู่ ไร้ซึ่งความเป็นผู้ใหญ่อย่างสิ้นเชิง“เจ้านี่นะ”หลินเมิ้งหยาเคาะหน้าผากนาง สายตาหยุดลงบนใบหน้าแดงระเรื่อของป๋ายจีทว่านางกลับได้เห็นป๋ายจีมีสีหน้าเสมือนกำลังกลัดกลุ้มใจ“ป๋ายจี เจ้ามีเรื่องปิดบังข้าหรือไม่?”เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยา ป๋ายจีผงะ แต่สุดท้ายส่ายหน้าแต่รอยยิ้มแกนๆ บนใบหน้าเผยให้เห็นความอึดอัดหรือนางจะถูกใจองครักษ์ในจวนเข้าแล้ว?ก็นั่นสินะ ป๋ายจีถึงวัยที่ควรจะดูตัวแล้วนี่นานอกจากป๋ายซูแล้
