ว นางเป็นผู้ดูแลความสุขของสาวใช้อีกสามคน“แม้พวกเราพี่น้องจะรู้จักกันมาได้ไม่นาน แต่พวกเจ้ารู้ใจข้าดี”จับมือของสาวใช้ทั้งสามเอาไว้ หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยความหนักแน่น“ข้าไม่อาจทำลายชีวิตวัยสาวของพวกเจ้าได้ ข้าได้เตรียมที่ดินเอาไว้ให้พวกเจ้าแล้ว แม้จะไม่ใหญ่โตหรือมีราคามากมายนัก แต่ก็เพียงพอต่อการดำรงชีวิต ส่วนเงินของร้าน พวกเจ้าจะมีหุ้นส่วนร้อยละยี่สิบ พวกเราห้าคนแบ่งกันคนละเท่าๆ กัน แม้ป๋ายซ่าวจะไม่อยู่ที่นี่ในตอนนี้ แต่ข้าก็คิดเผื่อนางเอาไว้แล้ว หากพวกเจ้ามีปัญหาอันใดหรือชอบพอใคร ข้าจะเป็นคนออกหน้าแทนพวกเจ้าเอง”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้หัวใจของสาวใช้ทั้งสามรู้สึกอบอุ่นเสมือนได้กินน้ำขิงแม้แต่คนเย็นชาไร้ความรู้สึกอย่างป๋ายซูยังขอบตาแดงก่ำนางหมุนตัว อ้างว่าอากาศอึดอัดเกินไป ก่อนจะออกไปนั่งนอกรถม้า“ไม่ นายหญิงเจ้าคะ นับตั้งแต่วันที่ข้าเข้ามาอยู่ในจวน ข้าก็เป็นคนของคุณหนูแล้ว ต่อให้คุณหนูตายไปข้าก็ยังเป็นคนของท่าน”ป๋ายจื่อร้องไห้ฟูมฟาย แต่ก็ยังมิวายหยอกล้อหลินเมิ้งหยา“จะมาอยู่กับคนตายเช่นข้าทำไมเล่า? เจ้าจะต้องมีชีวิตอย่างดีที่สุด มิเช่นนั้นทั้งผลไม้ในจวนและขนมหวานต่างๆ ที่เจ้ากินไปก็ไร้ประโยชน์น่ะสิ”หลินเมิ้งหยาเคาะหน้าผากป๋ายจื่อ ก่อนจะหัวเราะกับป๋ายจีพวกนางลงจากรถม้า ก่อนจะเดินมายังร้านที่ชิงหูให้ชื่อว่าหรูอี้โหลว ก่อนที่พวกนางจะใช้ประตูหลังเข้าไปยังฐานที่มั่นของกลุ่มสามสหายสวนแห่งนี้
