มิได้ว่างเปล่าเหมือนคราวก่อนหลังจากผ่านการตกแต่งจากท่านพ่อป๋ายและท่านแม่ป๋าย บรรยากาศในสวนร่มรื่นน่าอยู่ขึ้นมากป๋ายซูและป๋ายจื่อรีบเข้าไปดูห้องหับของตนเองก่อนจะเกลือกกลิ้งลงบนเตียง ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่ยอมออกมาท่านพ่อป๋ายและท่านแม่ป๋ายต่างหัวเราะชอบใจด้วยท่าทางมีความสุข“ขอเพียงพวกนางชอบ พวกเราก็ถือว่าได้ตอบแทนบุญคุณของนายหญิงแล้วขอรับ”ท่านพ่อป๋ายหยิบมอระกู่ขึ้นมาสูบ ทว่าเขากลับถูกท่านแม่ป๋ายหยิก เหตุเพราะกลัวจะทำให้หลินเมิ้งหยาสำลักมองดูคนแก่ทั้งสองทะเลาะกัน หลินเมิ้งหยาเกิดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาแม้จะเป็นความรักที่รุนแรงไปเสียหน่อย แต่ถึงกระนั้นก็รักกันอย่างมีความสุขหากท่านแม่ยังอยู่ ท่านแม่ก็คงจะครองรักหวานชื่นกับท่านพ่อเช่นนี้ใช่หรือไม่?“นายหญิง พวกเราเข้าไปในห้องได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ามีเรื่องอยากพูดกับท่าน”ป๋ายจีอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของตนเองเข้ามากระตุกแขนเสื้อหลินเมิ้งหยาหลินเมิ้งหยาพยักหน้า นางรู้ดีว่าหากมิใช่เรื่องสำคัญ ป๋ายจีไม่มีทางทำเช่นนี้ทั้งสองเดินผ่านสวน ก่อนจะเข้าไปในห้องเก็บยา ป๋ายจีอ้าปาก ก่อนจะหุบลงไป“หากลำบากใจที่จะพูด เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดหรอก ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องมีเหตุผล ข้าไม่ลงโทษเจ้าแน่นอน”หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาด้วยความเข้าใจ แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ หัวใจของป๋ายจีก็ยิ่งหดหู่สุดท้ายนางจึงยอมเอ่ยออกมา“นายหญิง ข้าผิดเอง ข้าดูแลพวกนางทั้งสามไม่ดี หากท่านจะ
