ตีหรือจะด่า ได้โปรดลงโทษข้าเพียงคนเดียวเถิดเจ้าค่ะ”“ตึง” ป๋ายจีคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมทั้งร้องไห้“รีบลุกขึ้น ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม ข้าก็ยังรู้สึกดีกับพวกเจ้า ไม่มีทางด่าว่าหรือตบตีอย่างแน่นอน”หลินเมิ้งหยาพยุงร่างป๋ายจี หากรู้ว่านางจะรู้สึกเสียใจเช่นนี้ นางคงไม่พูดเรื่องนี้ออกมาทว่าป๋ายจีกลับส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความเสียใจ“ก่อนหน้านี้ ข้ากับป๋ายซ่าวผลัดเวรกันตอนกลางคืน มีอยู่วันหนึ่ง หลังจากที่นางกินอาหารเย็นเสร็จก็หายไป เมื่อถึงเวลาค่ำจึงกลับมา ข้าถามนางแต่นางบอกว่าเข้าไปอยู่ในโรงครัวกับพวกแม่ครัว ตอนแรกข้าไม่คิดสงสัย แต่ต่อมาข้าเพิ่งได้เห็นว่าที่ข้อมือของนางใส่กำไลหยก ข้ามั่นใจว่านางมิได้นำกำไลหยกเข้ามาในจวนด้วยอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น นายหญิงยังไม่เคยตบรางวัลให้แก่นาง”หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ นางคิดว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นเสียอีกที่แท้ก็แค่เรื่องกำไลหยกเท่านั้น“เจ้าคิดมากไปหรือไม่ ป๋ายซ่าวดูแลการเงิน บางทีพวกคนรับใช้อาจซื้อให้นาง”ทว่าป๋ายจีกลับส่ายหน้าระรัว“ข้าลองถามนาง นางกลับอ้ำๆ อึ้งๆ ข้ารู้ได้ทันทีว่าจะต้องมีลับลมคมในบางอย่าง ต่อมาข้าลองเข้าไปตรวจสอบจากพวกแม่ครัว ก่อนจะรู้ว่านางไม่เคยเข้ามาช่วยงานในนั้น จากนั้นนางหายไปอีกหลายครั้ง ข้าจึงลอบตามนางไป ก่อนจะพบว่านางออกมาจากตำหนักหยาเสวียน ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งหยุนลั่วเป็นผู้ออกมาส่งนางด้
