วยตนเอง นายหญิงคงมองออกแล้วว่า หยุนลั่วที่ดูเป็นคนธรรมดาไร้พิษสง แท้จริงแล้วนางมีความหยิ่งผยองเกินคน นางมิเคยสนใจข้ารับใช้ธรรมดาทั่วไป แต่นางกลับปฏิบัติกับป๋ายซ่าวอย่างดีดุจดั่งพี่น้อง”นี่เองที่เป็นเหตุผลทำให้ป๋ายจีรู้สึกเจ็บปวดใจ นางกับป๋ายซ่าวเข้ามาอยู่ในตำหนักหลิวซินพร้อมกันนายหญิงดีกับพวกนางมาก ฉะนั้นนางกับป๋ายซ่าวจึงทุ่มเทหัวใจทั้งหมดให้กับนายหญิงแต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะทำเรื่องเช่นนี้“โอ้? ข้าคิดว่าบางทีคนพวกนั้นอาจเห็นว่าป๋ายซ่าวเป็นผู้ดูแลบัญชี จึงปฏิบัติกับนางเช่นนั้น เด็กโง่ ข้าเชื่อใจเจ้า ข้าเชื่อใจป๋ายซ่าว พวกเราเป็นเหมือนครอบครัว ไม่มีทางที่จะหักหลังซึ่งกันและกันแน่นอน”หลินเมิ้งหยาหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้ป๋ายจีซับน้ำตาการที่หญิงสาวที่สุขุมรอบคอบคนนี้เล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้ฟัง คาดว่านางคงจะรู้สึกทรมานเป็นอย่างมากลำบากนางมากแล้วจริงๆ“นายหญิง ข้ารู้ดีว่าทุกอย่างเป็นความผิดของป๋ายซ่าว แต่…หากนางทำไม่ดีกับท่าน ข้าขอร้อง…ท่านได้โปรดเห็นแก่ช่วงเวลาดีๆ ที่ผ่านมาและละเว้นชีวิตของนางด้วยเถิดเจ้าค่ะ”หลินเมิ้งหยาลงมือจัดการกับศัตรูอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต ป๋ายจีรู้ดีทุกอย่างฉะนั้นเพื่อปกป้องเพื่อนของตนเอง นางจึงเอ่ยปากขอร้องแต่หากป๋ายซ่าวหักหลังนายหญิงจริง คาดว่านายหญิงจะต้องไม่ปล่อยนางไปอย่างแน่นอน“เด็กโง่ ไม่ว่าพวกเจ้าจะทำกับข้าเช่นไร ข้าก็ไม่เคยคิดโทษพวกเจ้า”หลินเมิ้งหยาเช็ดน้ำตาบนใบห
