ักกี่น้ำกันเชียว?
คนทั้งกลุ่มมุ่งหน้าไปยังตำหนักหยาเสวียน แต่น่าแปลกที่ไม่ถูกห้ามแต่อย่างใด
“แปลกจริง ก่อนหน้านี้ตอนที่เรามา มักจะถูกห้ามเอาไว้ นายหญิง หรือพระสนมเต๋อเฟยกำลังวางแผนร้ายอะไรอยู่?”
คิ้วของป๋ายซ่าวขมวดเข้าหากัน ทั้งยังเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล
หลินเมิ้งหยากลับไม่สนใจ ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ต้องกลัวหรอก ยังมีข้าอยู่ทั้งคน”
สาวใช้ทั้งสี่สบตากัน ความกังวลในดวงตาพลันเหือดหายไป
เพียงเดินเข้ามาภายใน สาวใช้ใบหน้ากลมกลึงเดินออกมาต้อนรับหลินเมิ้งหยา
สาวใช้คนนี้ไม่เหมือนคนของจวน ไม่รู้สึกคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย
“ถวายคำนับพระชายา หนู่ปี้คือสาวใช้ที่เพิ่งถูกซื้อเข้ามานามว่าหยุนลั่ว แต่น่าเสียดายเหลือเกิน เหนียงเหนียงกำลังบรรทมอยู่เพคะ พระชายามีเรื่องจะกราบทูลหรือไม่?”
เพราะเหตุนี้นางจึงรู้สึกไม่คุ้นตา
เป็นเรื่องปกติของจวนที่จะซื้อสาวใช้คนใหม่เข้ามา
“เช่นนั้นข้าจะรอเหนียงเหนียงตื่นอยู่ที่นี่ เจ้าไปทำงานเถิด ไม่ต้องสนใจพวกข้า”
“เพคะ”
หยุนลั่วมีกิริยาท่าทางดี
พระสนมเต๋อเฟยมักจะหลับกลางวันเสมอ ปกตินางจะหลับครั้งละครึ่งชั่วโมง
หลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกเบื่อ นั่งอยู่ที่โต๊ะหินหน้าประตู ชมต้นไม้ใบหญ้าในสวน
พระสนมเต๋อเฟยในเวลานี้เปลี่ยนไปแล้ว
หลินเมิ้งหยาต้องรับมือด้วยความระมัดระวัง
หลังจากรออยู่ราวครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ยินเสียงจากภายใน
“เหนียงเหนียงตื่นแล้ว พวกเจ้าเข้าไปรับใช้”
สาวใช้ที่
