นมกันแต่เรื่องในจวนล้วนขึ้นกับหยาเอ๋อร์”พระสนมเต๋อเฟยยืนข้างกายหลินเมิ้งหยา ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางอดทนมามากเพียงพอแล้วผลปรากฏว่าสีหน้าของชายาหลิงหนานพลันเปลี่ยนไปท่าทางสนิทสนมเมื่อครู่เองก็หายไปด้วยสิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความเกลียดชังและอิจฉาริษยา“ท่านเป็นถึงพระสนมเต๋อเฟย ข้าเป็นเพียงชายาของพระญาติแต่เพียงเท่านั้น ถึงอย่างไรก็มิอาจเทียบท่านได้ เฮ้อ น่าสงสารท่านอ๋องของหม่อมฉันเหลือเกิน เขายังคงรู้สึกกับพระองค์…”“บังอาจ!”สีหน้าของหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนเป็นเย็นชาพร้อมส่งเสียงตวาดชายาหลิงหนานคิดไม่ถึงเลยว่าชายาอวี้ที่อายุยังน้อยผู้นี้จะกล้าขึ้นเสียงใส่นางตลอดหลายปีที่ผ่านมา เหตุเพราะเรื่องราวเก่าๆ ระหว่างตนเองกับพระสนมเต๋อเฟยดังนั้นนางจึงใช้ชีวิตอยู่ในรั้วในวังได้อย่างมั่นคงแม้แต่ตอนที่อยู่ในวังพระสนมเต๋อเฟยเองก็ต้องคอยปกป้องนางคิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะถูกเด็กเมื่อวานซืนตะคอกใส่เช่นนี้อีกทั้งยังต่อหน้าทุกคนดังนั้นจึงเก็บสีหน้าอาการไม่อยู่“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”ขณะที่คิดจะระเบิดอารมณ์บ้าง หลินเมิ้งหยาตวัดสายตาดุดันไปยังนางทันทีขยับกายเข้าไปใกล้ หลินเมิ้งหยาเอียงตัวกระซิบข้างหูชายาหลิงหนานก่อนจะส่งเสียงนุ่มนวล“หากยังพูดจาเลื่อนเปื้อนอีกล่ะก็ ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ที่นี่ตลอดไป”น้ำเสียงไร้ซึ่งความอบอุ่นอย่างสิ้นเชิง เสียงเย็นชาของนางฟังราวกับเสียงเตือนจากนรก“เจ้า…”ชายาหลิงหนานคิดไม่ถึงเลยว่าเ
