่นแกล้งรังแกเมียน้อยอย่างไรอย่างนั้น”หลินเมิ้งหยายกชาหอมขึ้นจิบ“ก็ให้คนทั้งใต้หล้าดูอย่างไรเล่า แต่ข้าชอบบทหญิงร้ายมากกว่า”ป๋ายจื่อกับป๋ายซูสบตากันด้วยความตกตะลึงนับตั้งแต่วันที่เยว่ถิงตายจากไป นานมากแล้วที่นางมิได้พูดจาสมกับเป็นตัวเองเช่นนี้ดูเหมือนนายหญิงของนางจะกลับมาเป็นปกติแล้วดูเหมือนน่ะนะ!“ไท่จื่อเสด็จ….อ๋องอวี้เสด็จ…”ขันทีร้องประกาศสองครั้ง ในที่สุดเหล่าชายหนุ่มที่ตกเป็นขี้ปากของคนทั้งเมืองก็ปรากฏตัวเรื่องของไท่จื่อจอมหลบหนียังไม่ทันหาย เรื่องของหลงเทียนอวี้กลับดังขึ้นมาแทนที่ตอนนี้คนทั้งเมืองล้วนส่งเสียงซุบซิบนินทาฝ่ายชายทั้งสองสีหน้าของฝ่ายชายทั้งสองมิได้ดูผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อยสีหน้าของไท่จื่อดูเป็นกังวล เพียงมองปราดเดียว หลินเมิ้งหยาก็เดาได้ว่าช่วงนี้ไท่จื่อจะต้องถูกฮองเฮาตำหนิไม่น้อยเลยทีเดียวมิเช่นนั้น ใบหน้าเศร้าสลดนั้นคงมิเจือไว้ซึ่งความรู้สึกไม่พึงพอใจทว่า สีหน้าของหลงเทียนอวี้ แม้จะไม่น่ามอง แต่ถึงกระนั้นก็เป็นเพียงสีหน้าเย็นชาเฉกเช่นเวลาปกติแต่เมื่อทั้งสองปรากฏตัวพร้อมกัน มันจึงดูผิดปกติแต่เพียงเท่านั้น“น้องสาม ข้าที่เป็นพี่ใหญ่หวังเหลือเกินว่าเจ้าจะพิจารณาให้ดี โอกาสเช่นนี้ใช่ว่าจะหามาได้ง่าย ๆ”ไท่จื่อกระซิบ น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความโกรธ“ขอบพระทัยในความหวังดีของไท่จื่อและฮองเฮา แต่เรื่องนี้จำเป็นต้องทูลขออนุญาตจากเสด็จพ่อก่อนจึงจะสามารถดำเนินการได้”หลงเทียนอวี้ยังย
