หน้าตนเอง ส่งยิ้มและทักทายนางทว่าร่างสูงโปร่งหล่อเหลากลับมิได้ตรงมาหานาง เขาอ้อมไปอีกด้านหนึ่งอย่าว่าแต่ทักทายเลย แม้แต่สายตายังมิชำเลืองมองร่างสูงสง่าเดินไปทางหลินเมิ้งหยาที่กำลังนั่งจิบชา สีหน้าของหลงเทียนอวี้แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน“ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง? ต้องการกลับไปพักผ่อนก่อนหรือไม่? ”ส่งเสียงแผ่วเบาอันเจือไว้ซึ่งความอ่อนโยนเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่สนใจคนรอบข้างที่กำลังอ้าปากค้างเลยแม้แต่น้อย“ยังสบายดีเพคะท่านอ๋อง”เงยหน้า หยักยิ้ม คนรอบข้างหยุดส่งเสียงนินทาเกี่ยวกับชายาอวี้ทันทีองค์หญิงหมิงเยว่หรือจะสู้คนที่อ๋องอวี้ส่งยิ้มให้ได้เมื่อแขกเข้ามาในงานแล้ว หลงเทียนอวี้จึงกลับไปยังที่นั่งแขกฝ่ายชายมิรู้ว่าเพราะตั้งใจหรือไม่ใส่ใจ ตำแหน่งที่นั่งของหลงเทียนอวี้จึงอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับองค์หญิงหมิงเยว่หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็น คิดหรือว่าเพียงเท่านี้จะสามารถทำให้ทั้งคู่ตกหลุมรักกันได้ไร้เดียงสา!สายตาของหลงเทียนอวี้มิเคยเหลือบมองทางหมิงเยว่เลยแม้แต่น้อยอย่าว่าแต่สบตาเลย แม้หมิงเยว่จะส่งตาหวานเยิ้มไปเต็มคันรถ เกรงว่าหลงเทียนอวี้คงคว่ำทิ้งทั้งหมดกลับกัน สายตาของเขาจ้องมองเพียงใบหน้าของหลินเมิ้งหยาเมื่อมั่นใจแล้วว่านางไม่เป็นอะไร เขาจึงหันหน้าไปคุยกับแขกคนอื่น“ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องรักพระชายาที่สุด”ป๋ายจื่ออดที่จะเอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิใจไม่ได้ นางลืมคำพูดว่าร้ายหลงเทียนอวี้เมื่อตอ
