อของเขาอยู่ลงบนโต๊ะอย่างแรง ปลายปิ่นคมกริบแทงทะลุมือของเขาจนเสียบลงกับโต๊ะอาหาร“คงไม่มีใครบอกเจ้าสินะว่าคนที่กล้ายั่วยุข้า มักจะไม่มีโอกาสหายใจ”หยักยิ้มเล็กน้อย ทว่าคำพูดของหลินเมิ้งหยากลับทำให้คุณชายตู้หวาดผวา เหงื่อผุดขึ้นทั้งร่างอันที่จริงตัวนางเปรียบเสมือนเครื่องมือสั่งสอนผู้อื่น“เจ้า…เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”มือยังคงติดอยู่กับโต๊ะ หยาดเหงื่อรินไหลลงจากหน้าผากความเจ็บปวดทำให้ชายหนุ่มต้องกัดฟันแน่น ส่วนพวกผู้ชายที่อยู่ด้านหลังพร้อมที่จะวิ่งหนีทุกเวลา“พวกเจ้าควรทำตัวให้เชื่องสักหน่อย อย่าได้เคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า มิเช่นนั้น เจ้านายที่ไม่ต่างจากหมาข้างถนนของพวกเจ้าจะต้องกลายเป็นคนพิการ”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงเย็นชา คาดว่าคนพวกนี้จะต้องเคยชินกับการอยู่ภายใต้อำนาจ ดังนั้นพวกเขาจึงถูกหญิงสาวตรงหน้าทำให้รู้สึกหวาดกลัวฉะนั้น พวกเขาจึงรู้สึกว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับนาง“เจ้า…เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแต่ถูกน้ำมันหมูบังตา ก็เลยกล้ามายั่วยุฮูหยินเช่นท่าน”พยายามหาข้ออ้างเพื่อปกปิดความจริง แต่หลินเมิ้งหยากลับไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อยป๋ายซูลอบมองเพื่อสำรวจ หากมีการสอดแนมหรือทำอะไรไม่ดี นางสามารถรู้ได้เป็นคนแรกเมื่อครู่หลินเมิ้งหยากับป๋ายซูสบตากัน อีกฝ่ายยังคงแสดงสีหน้าไม่รู้เรื่องคาดว่าจะต้องมีคนรู้ว่านางอยู่ที่นี่ ฉะนั้นจึงส่งคนมาทำร้ายนาง“ไสหัวไป ฝากบอกคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าด้วยว่าหากกล้ามายุ่งกับข
