้า ก็จงเตรียมตัวย้ายบ้าน อย่าได้โผล่หน้ามาให้ข้าเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่เช่นนั้น ชีวิตของเจ้าจะดับสูญ”ดึงปิ่นปักผมขึ้น เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง คุณชายตู้หวาดผวามองทางหลินเมิ้งหยากัดฟัน ยอมรับความพ่ายแพ้“พวกเรากลับ!”คาดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเขาจะต้องโกรธอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้หาใช่เวลาสร้างเรื่องต่อไป ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินไป“ช้าก่อน ทำลายข้าวของของข้า ซ้ำยังต่อยตีผู้ช่วยของข้า แต่ที่สำคัญไปยิ่งไปกว่านั้น พวกเจ้ากล้าทำให้ยัยเด็กน้อยของข้าต้องโมโห คิดหรือว่าจะกลับไปง่าย ๆ เช่นนี้ได้?”เสียงยียวนระคนเย็นยะเยือกดังขึ้น ดวงตาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกายเบิกตาโต วิ่งออกไปด้านนอก ก่อนจะได้เห็นร่างอันคุ้นเคย“ชิงหู เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่?”เขาคือชิงหู คนที่นางส่งให้ไปทำงานให้ นางไม่ได้เจอเขาหลายวันแล้ว ใบหน้าของเขายังคงทะเล้นไม่เปลี่ยนแปลง“เจ้าเด็กน้อย เหตุใดจึงเที่ยวเล่นไปทั่ว ข้าหาเจ้าตั้งนาน”ชายสวมชุดสีขาวล้วน แต่กลับมีเสน่ห์เย้ายวนมากกว่าเดิมเดินเข้ามาสิ่งเดียวที่ยังไม่เปลี่ยนไปคือแววตาอ่อนโยนของเขาเวลามองนาง“เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ใครบอกให้เจ้าไปนานขนาดนั้น ข้าถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ไม่มีใครเป็นเดือดเป็นร้อนแทนข้าเลย”มิรู้ว่าเพราะเหตุใด บางทีอาจเพราะบนโลกใบนี้ ชิงหูเป็นเพียงคนเดียวที่พร้อมจะยืนอยู่ข้างนาง โดยไม่จำเป็นต้องถามหาเหตุผลดังนั้น หลินเมิ้งหยาจึงมองเขาเป็นเหมือนญาติสนิ
