ังพระชายาแล้วแอบมองดูสถานที่เท่านั้นสถานที่ที่มีความงดงามเช่นที่นี่หาได้ยากยิ่ง“นายหญิง ท่านคิดว่าเจ้าของร้านฝูหรงโหลวเป็นคนเช่นไรหรือเจ้าคะ?”ป๋ายจีสำรวจทุกมุมห้อง ก่อนจะเอ่ยคำถามกึ่งชมเชยออกมาแม้จะไม่หรูหราเท่าพระราชวัง แต่ของทุกชิ้นล้วนถูกคัดสรรมาอย่างดีแม้แต่คนที่ไม่เคยเรียนหนังสือเช่นนางยังอดที่จะประหลาดใจไม่ได้“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นคนเช่นไร แต่ข้ารู้สึกได้ว่าจะต้องไม่ใช่คนธรรมดา”ตำแหน่งที่หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ติดหน้าต่าง สายตาทอดยาวมองดูผู้คนเดินสวนกันไปมาฝูหรงโหลวอยู่จุดกึ่งกลางของถนนคนเดินแห่งนี้ดังนั้นตำแหน่งที่นางอยู่จึงสามารถมองเห็นตึกรามบ้านช่องได้อย่างชัดเจนที่นี่นับเป็นสถานที่ซึ่งเจริญแล้ว ทุกซอกมุมล้วนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองฉะนั้น ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่น่าเบื่อท้องฟ้าที่เคยสดใสเมื่อครู่ เพียงพริบตาเดียวกลับมีเมฆครึ้มสายฝนพลันตกลงมาหลินเมิ้งหยายังคงนั่งข้างหน้าต่าง มองดูสายฝนโปรยปราย สายฟ้าเปล่งแสงกระทบหลังคาอย่างต่อเนื่อง ภาพเบื้องล่างเริ่มเลือนราง ความโศกเศร้าเริ่มก่อตัวในหัวใจอีกครั้ง“มาแล้ว ท่านลูกค้า นี่คือหมูกรอบและขาหมูตุ๋นที่ท่านสั่ง ส่วนนี้คือชาดอกมี่หลัว เชิญกินกันให้อร่อยนะขอรับ”เสี่ยวเอ้อร์เคลื่อนไหวคล่องแคล่วปราดเปรียว ไม่นานอาหารก็ถูกวางลงบนโต๊ะของพวกนางหมูกรอบคือเนื้อสัตว์ที่หามาจากภูเขา ส่วนเครื่องปรุงมิได้ใส่มากมายนัก แต่เมื่อลองได้ชิม กลิ่นหอมของเนื้
