ร้อมเข้ามาแจ้งข่าวรายงานว่าหลินเมิ้งหยาถูกเชิญไปยังกระโจมของไท่จื่อ ยิ่งไปกว่านั้นฮ่องเต้หมิงเองก็ประทับที่นั่นด้วยหลงเทียนอวี้รู้ได้ทันทีว่าจะต้องเป็นเรื่องของหูลู่หนานฮ่องเต้หมิงหาใช่คนที่จะเอาชนะได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น ไท่จื่อเองก็กำลังเพ่งเล็งพวกเขา“ไม่เพคะ เขาไม่มีคุณสมบัติมากเพียงพอที่จะทำร้ายหม่อมฉันได้”บางที ฮ่องเต้อาจรู้อยู่ก่อนแล้วว่าไท่จื่อเป็นคนเช่นไร ดังนั้น ในตอนที่ถวายพระราชโองการแต่งตั้งนางขึ้นเป็นชายา ระดับของนางจึงมิด้อยไปกว่าชายาของไท่จื่อเลยแม้แต่น้อยดังนั้น หากไท่จื่อต้องการกำจัดนาง เขาจำต้องส่งเรื่องนี้ไปยังต้นตระกูลหากต้นตระกูลพิจารณาแล้วว่านางกระทำความผิด เช่นนั้นจึงจะเขียนรายงานออกมาสุดท้าย ฮองเฮาจะต้องเป็นผู้พิจารณาอีกครั้ง ก่อนจะลงโทษนางได้ต่อให้ไท่จื่ออยากจะทำลายนางและหลงเทียนอวี้มากขนาดไหน แต่สุดท้ายแล้วก็มิอาจทำได้ แม้แต่ฮองเฮาก็ไม่มีสิทธิ์แน่นอนว่า เรื่องนี้ก็เป็นไปตามทฤษฎีเท่านั้นในความเป็นจริง ฮองเฮาสามารถลงโทษนางได้“เช่นนั้นก็ดี เจ้าวางใจเถิด ข้าจะตามล่าหาตัวคนผิดมาเอง”สีหน้ากังวลของหลงเทียนอวี้ทำให้หัวใจของหลินเมิ้งหยาสั่นไหวคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่มักจะมีใบหน้าเย็นชาเสมอต้นเสมอปลายเช่นเขาจะเป็นห่วงนาง“คนผิด มีตั้งนานแล้วล่ะเพคะ”หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มมีเลศนัย กระตุกแขนเสื้อของหลงเทียนอวี้ ก่อนจะพาเขาเดินไปยังมุมลับตาคน“ที่นี่….”ที่นี่คือกระโจมเล็กสำหรับ
