ากกาในมือลง เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา
“นี่คือ…”
“นี่คือหลักฐานเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมมิชอบของหูลู่หนานที่พยายามจะช่วงชิงบัลลังก์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าต้องจัดการเช่นไร?”
นางพูดไม่ออก มองดูจดหมายลับในมือ นางคิดไม่ถึงเลยว่าจะแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้
“ไม่ได้ ท่านอ๋อง ของชิ้นนี้สำคัญมากจนเกินไป หม่อมฉันไม่…ไม่สามารถนำมันมาใช้ตามอำเภอใจได้”
ข้อมูลทุกอย่างล้วนแลกมากับชีวิตของผู้คนมากมาย
หลินเมิ้งหยาที่อยู่ในจวนอวี้รู้ดีที่สุดว่าของเหล่านี้มีความสำคัญเช่นไร
ทว่าหลงเทียนอวี้ตัดสินใจไปแล้ว
จับมือของนาง วางจดหมายลับเหล่านั้นลงไป
“หากเจ้าไม่ใช้ มันจะเป็นเพียงกระดาษเปล่าเท่านั้น ข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำ เจ้าออกไปก่อนเถิด”
ไม่อาจปฏิเสธได้ ทว่าคิ้วของหลงเทียนอวี้ไม่แม้แต่จะขมวดเข้าหากัน
หลินเมิ้งหยาอ้าปาก แต่สุดท้ายกลับกำจดหมายลับเอาไว้แน่นแล้วหมุนตัวจากไป
ความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากมือของหลงเทียนอวี้ยังคงอยู่ ทั้งที่อุณหภูมิร่างกายมิต่างกัน แต่เหตุใดสัมผัสนั้นจึงตราตรึงอยู่ในหัวใจ
ทั้งที่รวบรวมเอกสารที่เป็นประโยชน์ไว้ในมือมากมาย แต่หลงเทียนอวี้กลับมอบให้นางอย่างง่ายดาย
ป๋ายจื่อสำคัญกับนางมาก แต่สำหรับหลงเทียนอวี้ ป๋ายจื่อกลับไม่มีความสำคัญใดๆ ทั้งสิ้น
ตกลงหลงเทียนอวี้ทำแบบนี้เพื่ออะไร?
ตอนนี้หลินเมิ้งหยาที่เคยฉลาดเฉลียวเสมอมาเริ่มรู้สึกสับสน
นางไม่อาจบอกตัวเองว่าหล
