ับว่าอีกฝ่ายมีทักษะการต่อสู้ที่ค่อนข้างสูง ดังนั้นเขาจึงสัมผัสได้ถึงความร้ายกาจของชายคนนั้น
“เจ้าเด็กน้อย เจ้านี่แอบตามเจ้าอยู่เงียบๆ ข้ารู้อยู่นานแล้ว เจ้านี่ไม่ได้หวังดีกับเจ้า!”
ขยับเพียงหนึ่งก้าวก็เข้ามาหยุดยืนต่อหน้าหลินเมิ้งหยา ราวกับว่าเขากำลังอารักขาหลินเมิ้งหยาอย่างไรอย่างนั้น
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับใช้นิ้วมือเคาะเข้าที่หน้าผากของเขา เพื่อทำให้เขาเลิกแสดงท่าทีเคร่งขรึม
“ข้าเชื่อว่าเจ้ามิได้คิดร้ายกับข้า แต่เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงติดตามข้า?”
ชิงหูยังคงดื้อดึง ทว่าหลินเมิ้งหยากลับสงบนิ่ง
นางไร้ซึ่งวิทยายุทธ์ หากไร้ซึ่งชิงหูและป๋ายซู เช่นนั้นชีวิตของนางก็อาจดับสูญได้อย่างง่ายดาย
ฉะนั้นนางเชื่อว่าชายชุดดำตรงหน้ามิได้มาเพื่อฆ่าแกงนางอย่างแน่นอน
“ข้าน้อยขอถวายคำนับพระชายา ข้าน้อยเป็นองครักษ์ลับประจำตัวของท่านอ๋อง นามว่าเย่ ตอนนี้ทำหน้าที่คุ้มครองอารักขาพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”
องครักษ์ลับ? เพราะเหตุนี้ นางจึงไม่เคยรู้สึกว่ามีคนกำลังติดตามนางอยู่
เขาคือคนที่หลงเทียนอวี้ส่งมาให้นางอย่างนั้นหรือ? หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด รู้สึกว่าความอบอุ่นบางอย่างกำลังก่อเกิดขึ้นในหัวใจของตนเอง
“ฮึ! อารักขาเจ้าเด็กน้อยอย่างนั้นหรือ แค่ข้าเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้ว จะเอาเจ้ามาเป็นภาระทำไมกัน?”
ที่แท้ก็เป็นพวกเดียวกัน แต่ถึงกระนั้นชิงหูก็ยังส่งเสียงฟึดฟัดออกมาเพราะความไม่พอใจ แม้ฝีมือการต่อสู้ของเจ้านี่จะไม่เลว
