่ยมไปด้วยพลัง ใบหน้ารูปไข่มีเสน่ห์ แต่กลับเผยให้เห็นความเจ้าอารมณ์
เพียงได้เห็นก็รู้แล้วว่านางหาใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ
น่าแปลกจริงเชียว ทั้งที่ความงามของเยว่ถิงได้รับมาจากมารดาของตนเอง
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อใบหน้างดงามเช่นนี้อยู่บนร่างของพี่เยว่ถิง กลับอ่อนโยนอ่อนหวานยิ่งนัก
หากมิใช่เพราะใบหน้านี้ ต่อให้ตีนางจนตาย นางก็ไม่มีทางเชื่อว่าฮูหยินที่กำลังเอื้อนเอ่ยวาจาราวกับมะนาวไม่มีน้ำผู้นี้คือแม่แท้ๆ ของพี่เยว่ถิง
“ท่านป้าเอ่ยเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่มาเยี่ยมพี่เยว่ถิงเท่านั้น ตกลงพี่เยว่ถิงทำความผิดใหญ่หลวงอันใดอย่างนั้นหรือ เหตุใดเพียงพบหน้าก็มิสามารถทำได้?”
หลินเมิ้งหยายังคงรักษามารยาท ทว่าคิ้วของฮูหยินเยว่กลับขมวดเข้าหากันแน่น
พ่นลมหายใจเย็นยะเยือก ฮูหยินเยว่กลับไม่คิดไว้หน้าหลินเมิ้งหยาเลยแม้แต่น้อย
“นางอกตัญญูถึงขนาดจัดคำสั่งของข้าผู้เป็นแม่ ดังนั้นข้าจึงขังนางเอาไว้ภายในเพื่อให้นางทบทวนความผิด”
เมื่อได้เห็นแม่ของตนเองพูดจาเอาความชอบธรรมใส่ตนเอง เยว่ฉีทนไม่ไหวอีกต่อไป
“ท่านแม่ ทั้งที่ท่านบีบบังคับให้พี่สาวไปแต่งงานกับองค์ชายรองของฮ่องเต้หมิงแท้ๆ แล้วท่านพี่อกตัญญูตรงไหน?”
เสียงหวานใสทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
คิ้วของเยว่ซื่อหลินขมวดเข้าหากัน แต่เขากลับไม่ยับยั้งลูกสาวของตนเอง
ใบหน้าของฮูหยินเยว่แดงก่ำ นางอยากแม้กระทั่งฆ่าลูกสาวของตนเองให้ตาย
มีเพียงสีหน้าของหลินเมิ้งหยาที่
