งไปทั้งสิ้น
ส่วนของที่พวกนางไม่ชอบ พวกนางมักจะโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเป็นห่วงพี่ชายและพ่อของตนเองมาก พวกเขาต้องอยู่ในบ้านกับหมาข้างถนนสองตัวนั้น
“มู่จือเองก็สบายดี เมื่อวันก่อนข้าเพิ่งได้รับจดหมายจากเขา ตอนนี้แถบชายแดนกำลังหนาวเหน็บ ทว่าเหล่าทหารเองก็ทุ่มเทให้กับการสู้รับกับศัตรูอย่างเต็มที่ เหตุเพราะชื่อเสียงของพ่อท่าน ดังนั้นพวกศัตรูจึงมิกล้าย่ำกราย เป็นผลทำให้บ้านเมืองสงบสุขเช่นนี้”
ความรู้สึกภาคภูมิใจพลันปรากฏขึ้นในหัวใจ ในภาพความทรงจำ ท่านพ่อผู้สง่างามน่าเกรงขาม มักปฏิบัติกับตนเองอย่างอ่อนโยนและใจดีเสมอ
เขามิเคยเผยความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนรักให้นางได้เห็น
เหตุเพราะได้รับความรักจากท่านพ่อ โลกทั้งใบของนางจึงมีแต่ความสุข
“เช่นนั้นข้าก็วางใจ ที่เมิ้งหยามาในวันนี้ก็เพราะมีเรื่องสำคัญอยากขอร้องท่านลุง”
“ข้าน้อยมิบังอาจ พระชายารับสั่งมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยคำขอ
“นี่เป็นเสื้อผ้าที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้ท่านพ่อและพี่ชาย แถบชายแดนหาได้สุขสบายเหมือนอย่างที่บ้านไม่ ข้าได้ยินมาว่าปีที่แล้วเกิดการขาดแคลนเสื้อผ้ากันหนาว ดังนั้นท่านพ่อจึงยกเสื้อผ้ากันหนาวของตนเองให้กับพวกทหาร ท่านสวมใส่เพียงเสื้อกันหนาวบางๆ เท่านั้น ข้าที่เป็นลูกสาวเจ็บปวดใจยิ่งนัก ข้าอยากขอร้องท่านลุงเยว่ ได้โปรดส่งมอบสิ่งของเหล่านี้ให้ท่านพ่อ เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดให้กับเมิ้งหยาด้วย”
