หลินเมิ้งหยายกกล่องขนาดใหญ่ขึ้นมา เยว่ซื่อหลินมองกล่องใบใหญ่ด้วยความสงสัย
เป็นเสื้อกันหนาวแบบใดกันนะ เหตุใดต้องบรรจุลงกล่องเช่นนั้น?
ทว่าเมื่อเขาเปิดออกดู กลับได้เห็นเพียงเสื้อกันหนาวที่ถูกวางเบียดเสียดเต็มกล่อง ของในนี้มิได้มีเพียงชุดสำหรับหลินมู่จือและหลินหนานเซิงเพียงสองคนอย่างแน่นอน
“นี่มัน…”
“ในกล่องนี้มีทั้งหมดหนึ่งพันแปดร้อยชุด ท่านอ๋องเป็นผู้ตระเตรียมเอาไว้ให้ ที่แถบชายแดนมีทหารหนึ่งแสนคน ของเหล่านี้มีเพียงหยิบมือเท่านั้น เมิ้งหยาและท่านอ๋องมีความสามารถไม่มาก แต่หวังเหลือเกินว่าจะสามารถทำให้เหล่าทหารมีขวัญกำลังใจ”
แน่นอนว่าหลงเทียนอวี้เป็นผู้ตระเตรียมชุดเหล่านี้
นับตั้งแต่วันที่เงินเดือนของเหล่าทหารถูกริบไป พวกเขาไม่เพียงต้องอดทนฝ่าฟันอันตราย แต่กลับยังต้องอดทนต่อการขาดแคลนอาหาร
ดังนั้น หลงเทียนอวี้สั่งลูกน้องให้นำเสื้อผ้าเก่าเก็บของตนเองไปมอบให้ทหารเหล่านั้น
ทว่าเขากระทำการอย่างลับๆ
ทว่าคราวนี้หลินเมิ้งหยาต้องการขอร้องเยว่ซื่อหลินเพื่อส่งมอบเสื้อผ้ากันหนาวเหล่านั้น ทั้งหมดที่ทำเพื่อต้องการให้ทุกคนได้รับรู้เรื่องนี้ แต่หาใช่เพื่อโอ้อวดไม่
ถึงอย่างไร ก็มิได้ส่งไปในนามแห่งจวนอวี้ ส่วนจะพูดอย่างไรนั้นก็คงต้องพึ่งเยว่ซื่อหลินแล้ว
“ไอ้หยา ข้าต้องขอขอบพระทัยแทนเหล่าทหารในแถบชายแดนด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
แม้เยว่ซื่อหลินจะเป็นขุนนาง แต่เขากลับมีความซื่อสัตย์เป็นอย่างมาก
โลกใบนี้ช่างโหดร้าย
