เหล่าขุนนางแสวงหาเพียงผลประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้น ไท่จื่อมองเห็นเพียงความสุขส่วนพระองค์ แต่กลับไม่เคยเห็นถึงความลำบากของทหารในแถบชายแดนเหล่านั้น
การเดินหมากของหลินเมิ้งหยาในคราวนี้ สามารถซื้อใจของเยว่ซื่อถิงได้อย่างง่ายดาย
นางต้องการแค่เพียงทำให้หลงเทียนอวี้ถือครองอำนาจที่อาจใช้ประโยชน์ได้ไว้ในมือ
“ไม่หรอกท่านลุงเยว่ แต่ข้าหวังเหลือเกินว่าเรื่องนี้จะถูกเก็บไว้เป็นความลับ หากมีคนถาม ขอให้ท่านลุงเยว่ตอบเพียงว่าข้าและท่านอ๋องเพียงแต่ทำไปเพราะความกตัญญูเท่านั้น ท่านเองก็รู้ว่าข้ากับท่านอ๋องมีข้อจำกัดในการจัดการเรื่องเหล่านี้มากขนาดไหน”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเตือนเยว่ซื่อหลินด้วยท่าทางร้อนใจ ใบหน้าแสร้งแสดงความรู้สึกขมขื่น
“พระชายาได้โปรดวางใจเรื่องนั้นได้พ่ะย่ะค่ะ”
เอ่ยวาจาหนักแน่นเพื่อให้สัญญากับหลินเมิ้งหยา อีกฝ่ายพยักหน้าลงเบาๆ
ชุดกันหนาวถูกยกออกไป เจ้าของบ้านและแขกสนทนาอย่างออกรสออกชาติ หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขึ้นมาก
จากนั้นจึงเอ่ยถาม
“จริงสิ พี่เยว่ถิงค่อนข้างสนิทสนมกับข้า แต่เหตุใดวันนี้จึงไม่เห็นนางเลยเล่า?”
หลินเมิ้งหยาแสร้งเอ่ยถามอย่างไม่ตั้งใจ สีหน้าของเยว่ซื่อหลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่คิดจะตอบ เยว่ฉีที่อดรนทนไม่ไหวรีบชิงตอบคำถามแทน
“พี่หลิน ท่านรีบไปช่วยพี่สาวของข้าเถิด นาง…นางใกล้จะถูกท่านแม่บีบบังคับจนตายแล้ว”
คำพูดของเยว่ฉีทำให้สีหน้าของหลินเมิ้งหยาและเย
