องต้องการรับชายาเพิ่ม จำเป็นต้องรายงานแก่พระชายา
“ฮ่องเต้หมิงมอบให้ท่านหรือไม่หาใช่กงการอะไรของหม่อมฉัน ขอเพียงท่านอ๋องชอบ ท่านอยากจะแต่งงานกับหญิงสาวอีกสิบคนก็ยังได้”
ทันทีที่เอ่ยจบ หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกว่าเหตุใดนางจึงทำตัวประหนึ่งภรรยาที่กำลังหึงสามีเช่นนี้?
พลันนึกเสียใจขึ้นมา จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร หลงเทียนอวี้เป็นเพียงเจ้านายของนางเท่านั้น!
“ข้าไม่มีทางแต่งงานกับเมียอีกสิบคน ข้าจะแต่งก็แต่เพียงชายาองค์เดียวเท่านั้น!”
หลงเทียนอวี้รู้สึกโกรธเล็กน้อย อย่าว่าแต่เขาที่เป็นองค์ชายเลย แม้แต่ฮ่องเต้ก็แต่งงานได้กับฮองเฮาเพียงคนเดียวเท่านั้น
พูดจบ ก็สาวเท้ายาวๆ เดินจากไป
หลินเมิ้งหยาลืมตามองห้องที่ว่างเปล่า
ใช่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วหลงเทียนอวี้ก็จะต้องมีผู้หญิงที่ตัวเองรักอยู่ดี
อีกทั้งยังหาใช่สตรีมือเปื้อนเลือดเช่นนาง
อันที่จริงนางเองก็เตรียมตัวหาทางหนีไปจากที่นี่อยู่ตลอดเวลา…มิใช่หรือ?
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดต้องทุกข์ทนอยู่ที่นี่กันเล่า
ออกจากตำหนักหลิวซินของหลินเมิ้งหยา ทว่าหลงเทียนอวี้กลับหยุดนั่งลงที่ศาลาเล็กในสวนดอกไม้
สายลมพัดเอากลิ่นเหล้าจางหายไป อุณหภูมิในร่างกายเริ่มเย็นลง
เขา…มาที่นี่ทำไม?
หลงเทียนอวี้ส่ายหน้า ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ตนเองเป็นอะไรไป
เขามีหลินเมิ้งหยาเป็นชายาอยู่แล้ว ส่วนผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงคนที่ถูกยัดเยียดมาให้เท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นคนจากเผ่าอื่น หัวใ
