จของนางย่อมแตกต่างออกไป
เขาไม่มีทางปล่อยให้คนที่ยังรู้สึกคลางแคลงใจมาร่วมเตียงเคียงหมอนกับตนเองอย่างแน่นอน
ชายา…สำหรับเขาเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งเท่านั้น
หลินเมิ้งหยามิใช่คนยุ่งยากวุ่นวาย อีกทั้งยังฉลาด นางเป็นผู้ช่วยคนหนึ่งของตนเอง
แม้จะยังมีความลับปิดบัง แม้เขาจะยังไม่เข้าใจในตัวนางได้ทั้งหมด แต่นางเหมาะสมที่จะเป็นชายาของเขา
นอกจากชายาเอกแล้ว เขาไม่มีทาง “แต่ง” กับหญิงอื่น
หรือหลินเมิ้งหยาจะไม่รู้จักกฎระเบียบข้อนี้กัน?
ทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงมิได้พูดปรับความเข้าใจกัน
หลินเมิ้งหยาเข้าใจความคิดของหลงเทียนอวี้ผิดไป ส่วนหลงเทียนอวี้ก็ไม่คิดเข้าไปอธิบาย
เช้าวันถัดมา ทุกคนในจวนต่างรู้สึกได้ถึงบรรยากาศกดดันภายในตำหนักหลิวซิน
แม้หลินเมิ้งหยาจะยังทำตัวตามปกติและส่งยิ้มให้กับคนสนิทเล็กน้อย ทว่าคนรับใช้คนอื่นๆ กลับไม่กล้าโผล่หน้าออกมาหาพระชายาเลยแม้แต่น้อย
“พี่ป๋ายจี นี่คือน้ำล้างหน้าของพระชายา พี่ยกเข้าไปแทนข้าได้หรือไม่?”
สาวใช้ภายในจวนเหลือบมองทางป๋ายจี สีหน้าแววตาล้วนขอความเมตตา
“เจ้ายกไปเองก็ได้นี่? พระชายาไม่กินเจ้าหรอก”
ป๋ายจีไม่เข้าใจ ปกติหลังจากที่สาวใช้เหล่านี้ตระเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางและป๋ายจื่อจึงเข้าไปรับใช้พระชายา
เหตุใดวันนี้ทุกคนล้วนพากันหยุดยืนแต่เพียงหน้าประตู
“เอาล่ะ วันนี้ข้ากับป๋ายจีจะรับใช้พระชายาเอง พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด”
ป๋ายซ่าวที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อ
