ยแล้วเดินผ่านประตูเข้ามา ก่อนจะรับอ่างน้ำไป
“วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดทุกคนพากันขี้เกียจไปหมด? ป๋ายซ่าว เจ้าทำแทนพวกนางทุกอย่าง หากพระชายารู้เรื่องนี้จะมิเอาผิดจากเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ป๋ายจีก็ยกสิ่งของที่หลินเมิ้งหยาจำเป็นต้องใช้ตามป๋ายซ่าวเข้าไปในห้องหลัก
“พี่สาวที่แสนดีของข้า ท่านไม่เข้าใจหรือแกล้งไม่เข้าใจกันแน่? เมื่อคืนท่านอ๋องพาผู้หญิงกลับมา หากดูจากอารมณ์ของพระชายา ถ้าไม่โกรธเกรี้ยวสิแปลก! สาวใช้พวกนั้นรับมือกับอารมณ์ของพระชายาไม่ไหวหรอก รังแต่จะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ”
ป๋ายซ่าวอธิบาย ป๋ายจีที่รู้สึกตัวช้าคิดตามจนเข้าใจในที่สุด
“แต่การที่ท่านอ๋องจะพาหญิงสาวกลับมาก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ? พระชายามิมีทางใจแคบเช่นนั้นหรอกกระมัง?”
บรรดาเจ้าขุนมูลนายสกุลใหญ่ล้วนมีภรรยาอนุสามถึงสี่คน แม้แต่คนร่ำรวยเองก็มีเป็นโขยง
แล้วพระชายาจะไม่อนุญาตเรื่องนี้ได้อย่างไร?
ทว่าป๋ายซ่าวกลับไม่เห็นด้วยกับความคิดของป๋ายจี ผู้ชายมีภรรยาเพียงคนเดียวก็นับว่าเพียงพอแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นพระชายาทั้งงดงามและมีความสามารถ เหตุใดท่านอ๋องจึงไม่รู้จักพอกันนะ
คุณหนูเจียงเอะอะโวยวายสร้างเรื่องไม่เว้นวัน
คุณหนูรองเองแม้จะไม่แสดงออก แต่นางรู้ว่านางจะต้องคิดไม่ซื่อกับท่านอ๋องอย่างแน่นอน
ทว่าคนเหล่านี้ล้วนเทียบไม่ได้กับพระชายา ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าท่านอ๋องกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
ทั้งสองเดินเข้าไปในห้อง
