ธรรม!”
อันหลินชูมือสองข้างขึ้นสูงแล้วเอ่ยชมว่า “เซียนหญิงเสี่ยวหลานปราดเปรื่อง!”
ต้าไป๋ “…”
“ครั้งหน้าถ้ายังกล้าแอบดูอีก สิ่งที่รับรองพวกเจ้าจะไม่ใช่กำปั้นแล้ว แต่เป็นกระบี่มังกรวิหค! ข้าจะตอนของพวกเจ้าทั้งสอง!” สวีเสี่ยวหลานเอ่ยเสียงเย็นอีกครั้ง
กระบี่มังกรวิหคเล่มหนึ่งโผล่มากะทันหัน คมกระบี่ส่องแสงอัสนีสีน้ำเงินแปลบปลาบข้างหนึ่ง อีกข้างมีเพลิงเทวะสีแดงลุกโชน
อันหลินกับต้าไป๋ต่างก็รู้สึกเย็นวาบที่ท่อนล่าง พากันพยักหน้าไม่หยุด
“เซียนหญิงเสี่ยวหลาน ข้าสาบานว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก!” อันหลินให้สัญญา
“ข้า…ข้า…ก็…สาบานเหมือนกัน…” ต้าไป๋พูดเป็นมั่นเป็นเหมาะ
นิ้วเรียวของสวีเสี่ยวหลานประสานอิน จู่ๆ กระบี่วิหคมังกรก็ขยายใหญ่ขึ้นทันใด กลายเป็นกระบี่ยักษ์ยาวสิบกว่าเมตร กว้างสองเมตร
“ขึ้นมา!” สวีเสี่ยวหลานตะโกน
“ไป…ไปไหน” อันหลินกระวนกระวาย
“ส่งเจ้าไปที่ห้องกักตัวน่ะสิ ทำผิดแล้วก็ต้องยอมรับผิด!” สวีเสี่ยวหลานตอบ
อันหลิน “…”
ต้าไป๋ “…”
“คือว่า…เซียนหญิงเสี่ยวหลาน พวกเราสนิทกันขนาดนี้แล้ว เจ้าใจกว้างหน่อยไม่ได้หรือ ข้าก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ…” อันหลินอ้อนวอนด้วยท่
