ด้เช่นกัน”
ต้าไป๋ชะงักก่อน จากนั้นก็พูดอย่างกระจ่างใจว่า “พี่อันพูดถูก!”
ในจวนของราชามุกดา ได้จัดงานราตรียิ่งใหญ่เพื่อต้อนรับการมาเยือนของเป่ยเหลียน พวกอันหลินก็ถูกเชื้อเชิญไปเช่นกัน เมื่อเห็นอาหารทะเลที่หลากหลายอย่างยิ่ง ก็สวาปามอย่างไม่เกรงใจทันที
ราชามุกดาชูจอกเหล้าขึ้น “ธิดามังกรน้อยมาช่วยพวกเราจัดการจักรพรรดิปีศาจสีชาดที่เมืองริ้วคลื่นได้ นับเป็นเกียรติแก่เมืองริ้วคลื่นยิ่งนัก มา พวกเรามาดื่มให้ธิดามังกรหนึ่งจอก!”
“พรืด…แค่กๆ…” อันหลินที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย สำลักอย่างแรงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘ธิดามังกรน้อย’
เห็นสายตาตกใจที่ทุกคนจ้องมองมา อันหลินก็รีบโบกมือเป็นพัลวัน พูดขอโทษว่า “ขออภัย กินไวไปหน่อยเลยสำลัก…”
เป่ยเหลียนขมวดคิ้ว ในใจตีตราอันหลินเพิ่มอีกอันว่า ‘หยาบคาย’
อันหลินสะกดกลั้นความอยากขำ ดื่มเหล้าให้ธิดามังกรน้อยร่วมกันราชามุกดา
เสิ่นอิงมีสมญานามว่าธิดามังกรสวรรค์ แต่สมญานามธิดามังกรน้อยของเป่ยเหลียน…
อืม ไร้ที่ติ!
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเอี้ยก้วย[1]ของนางอยู่แห่งหนใด อย่าได้ถูกนักพรตหยินรังแกจะดีที่สุด…
งานเลี้ยงเลิกรา สุขสันต์ทั้งเจ้าภาพและแขกเหรื่อ พากันแยกย้ายกลับห้องไปพักผ่อน
ดึกสงัด เหนือกำแพงเมืองสูงลิ่ว ไข่มุกราตรีส่องแสงสว่างไสว
ลมทะเลพัดหวีดหวิว แลดูค่อนข้างรุนแรง
ทหารไข่มุกมากมายกำลังลาดตระเวนที่ประตูเมือง จักรพรรดิปีศาจสีชาดอาจบุกมาในวันสองวันนี้ ทหารที่ป้องกัน
