วามรู้สึกที่เขารู้สึกจากฉางเอ๋อ ไม่ใช่เจ้าแห่งวังจันทราที่สูงส่งอีกต่อไป แต่เป็นเหมือนพี่สาวข้างบ้านคนหนึ่ง อ่อนโยนเป็นกันเอง งดงามสงบสุข
สายลมพัดโชย ผมดำขลับของฉางเอ๋อปลิวดุจแพรไหม กลิ่นหอมกรุ่นผสานกับกลิ่นหอมหมื่นลี้ เย้ายวนใจมากเป็นพิเศษ
นางยกมือขึ้นเล็กน้อย กลีบดอกสีขาวปลิวตามลมร่วงหล่นลงบนฝ่ามือ
ฉางเอ๋อมองกลีบดอกไม้สีขาวที่แผ่แสงจันทรา กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้เป็นช่วงที่ดอกหอมหมื่นลี้ดูดซึมแสงจันทร์ได้เต็มเปี่ยมที่สุด เด็ดหอมหมื่นลี้เหล่านี้มาชงชาหรือทำขนมไหว้พระจันทร์หอมหมื่นลี้ ล้วนเป็นตัวเลือกที่ดียิ่ง”
ความสนใจฉายบนใบหน้าของอันหลินทันที “ท่านทำขนมไหว้พระจันทร์หอมหมื่นลี้เป็นด้วยหรือ”
ฉางเอ๋อเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดอย่างภาคภูมิใจว่า “แน่นอนสิ ขนมไหว้พระจันทร์ที่ข้าทำเป็นที่หนึ่งในหล้าเชียวนะ อันหลินสนใจไหม วันหลังข้าทำขนมไหว้พระจันทร์หอมหมื่นลี้ส่งไปให้เจ้าเองกับมือเลย”
“เยี่ยมไปเลย!” อันหลินตอบรับทันที
ฉางเอ๋อเป็นถึงเจ้าแห่งวังจันทรา ขนมไหว้พระจันทร์ที่นางลงมือทำเอง มันอาจจะเป็นขนมไหว้พระจันทร์ของแท้ก็ได้!
แค่ได้ยินชื่อก็ทำให้คนตกใจได้ไม่น้อยแล้ว! แถมยังเอาขนมไหว้พระจันทร์ไปโอ้อวดคนอื่นได้ด้วย ‘พวกเจ้ามองจันทร์ทำขนม แต่ขนมไหว้พระจันทร์ของข้า ท่านนั้นบนดวงจันทร์ทำเองกับมือเชียวนะ!’
หญิงสาวเห็นอันหลินตกปากรับคำฉับไวปานนี้ ก็อดป้องปากขำไม่ได้
เขาคงจะไม่รู้ว่าตัวเองได้เปรีย
