บมากเท่าใดกระมัง…
ต้องรู้ว่าในสรวงสวรรค์ ขนมไหว้พระจันทร์ฝีมือฉางเอ๋อเป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ ขนมไหว้พระจันทร์หนึ่งชิ้นเทียบเท่ายาเซียนหนึ่งเม็ด!
แต่ฉางเอ๋อจะไม่พูดเรื่องนี้ให้อันหลินฟังหรอก
ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้คุยกับคนที่ไม่มียางอายขนาดนี้ นางยังอยากจะอยู่อย่างนี้อีกสักพัก
เซียนทุกคนในสรวงสวรรค์เมื่อเห็นนาง ล้วนมีอากัปกิริยาที่ตาเป็นประกาย แววตาเร่าร้อนแบบนั้นทำให้นางหมดอารมณ์จะทำความรู้จักไปอีกขั้นหนึ่ง
ทว่านักพรตหนุ่มระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณคนนี้ แม้จะถูกรูปโฉมของตนดึงดูดใจตั้งแต่แรกเห็นเช่นกัน แต่ครู่เดียวเขาก็ทำตัวเป็นธรรมชาติ ราวกับลืมตัวตนของทั้งคู่ไป สนทนากันตามปกติ เยื้องย่างกันอย่างกลมกลืน
“อยู่กับเจ้าข้าผ่อนคลายมาก แม้จะไม่รู้ว่านี่ใช่ ‘การเดท’ หรือ ‘การคบหาดูใจ’ อย่างที่แดนมนุษย์เรียกกันหรือไม่ แต่บอกตามตรง ข้าไม่รังเกียจความรู้สึกแบบนี้” เสียงเย็นเยียบ แว่วมาประหนึ่งกลิ่นบุปผชาติ
อันหลินพูดหยอกเย้าว่า “ไม่รังเกียจก็เท่ากับชอบน่ะสิ”
ฉางเอ๋อยิ้มบางๆ นัยน์ตาสดใสจ้องชายหนุ่มข้างกาย
รอยยิ้มของนางทำให้สรรพสิ่งหม่นหมอง ทำให้หัวใจอันหลินเต้นช้าลง
อันหลินสูดหายใจดังเฮือก ครู่ใหญ่กว่าจะสงบจิตสงบใจได้
ความงามอันน่าเหลือเชื่อบวกกับรอยยิ้มนั่น มีพลังทำลายล้างสูงเหลือเกิน เขาเกือบจะตายเพราะความงามของฉางเอ๋อแล้ว!
“แดนมนุษย์มีวิจัยกล่าวว่า ผู้ชายมองหญิงงามเพื่อยืดอายุ เมื่อครู่ข้าเห็นร
