็นอาวุธวิเศษมากมายปานนี้ถูกอันหลินโยนออกมาจากแหวนมิติราวกับเป็นก้อนหิน เขาก็สะดุ้งเช่นกัน
“โอ๊ะ…วัสดุพวกนี้ แล้วก็แร่พวกนั้นข้าก็ไม่เอาแล้วเหมือนกัน อย่างไรเสียก็หลอมศาสตราปรุงยาไม่เป็น…”
อันหลินโยนของในแหวนมิติออกมาขณะที่พูด วัสดุหลอมศาสตราเป็นกอบเป็นกำถูกโยนจนเกิดเสียงเคร้งๆ ราวกับเศษเหล็ก แร่ก็เหมือนผักกาดขาว หลั่งไหลลงมากองรวมกัน แผ่คลื่นของวิเศษออกมาอย่างหนาแน่น
เฮยมู่กับหลิวหั่วสบตากัน ต่างก็กลืนน้ำลาย นี่คงไม่ใช่องค์ชายหรือผู้สืบทอดสี่สำนักใหญ่คนใดเกิดคิดสั้น จึงวิ่งโร่มาขายมรดกหรอกนะ
มุมปากของหวงสือกระตุก ยังดีที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เผลอพูดดูแคลนออกไป มิเช่นนั้นคราวนี้คงจะถูกตบจนหน้าบวมเป็นแน่
“อืม…ขายพวกนี้ก่อนแล้วกัน คำนวณดูหน่อยว่าได้เท่าไร!” อันหลินปัดมือ ท่าทางเหมือยยกภูเขาออกจากอก พรูลมหายใจออกมาเบาๆ
หวงสือเห็นอากัปกิริยาของอันหลินก็หงุดหงิดใจ อยากจะตะโกนเหลือเกินว่า ‘ท่าทางรังเกียจของเจ้ามันอย่างไรกัน ของมีค่าพวกนี้จะกัดเจ้าหรือไง!’
เฮยมู่กับหลิวหั่วเป็นมืออาชีพจริงๆ ไม่นานก็จดจ่อ เริ่มนับของล้ำค่า พวกเขาสามารถพูดทั้งข้อดีข้อเสียของของทุกชิ้นได้ วิเคราะห์คุณสมบัติ และแจ้งราคารับซื้อ หากอันหลินไม่พอใจกับราคา จะไม่ขายก็ได้
หอดิ้นทองมีประวัติหลายพันปีในแคว้นเทียนเหอแล้ว ชื่อเสียงและเกียรติยศไม่ต้องพูดถึง และสายตาของชายชราสองคนนี้ก็คมและเจนจัด ของชิ้นเดียวพวกเขาสามารถร่า
