อย่างมหาศาล ปลุกความเป็นชาย…” อันหลินอธิบายช้าๆ
ต้าไป๋ “…บอกสรรพคุณให้ตรงๆ หน่อย โฮ่ง!”
อันหลิน “บำรุงสมรรถภาพ!”
ต้าไป๋ชะงัก จากนั้นก็กระโจนใส่อันหลินจนล้มหงายตึงทันใด อุ้งมือใหญ่ตะปบหน้าอันหลินดัง ‘ผลัวะๆ ๆ’ ตบไปด่าเสียงเกรี้ยวไปว่า “พี่อัน เจ้าทำเกินไปแล้ว! ข้าต้องการเจ้านี่หรือ ดูถูกหมาเช่นนี้ได้อย่างไร!”
หลังกายบริหารยามเช้าอย่างดุเดือดผ่านไปแล้ว อันหลินก็ป้ายยาลดบวมบนใบหน้าด้วยความคล่องแคล่ว จากนั้นก็ขี่ต้าไป๋ออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอก
สุดท้ายต้าไป๋ก็รับเม็ดงูสวรรค์เม็ดนั้นมา ของฟรีจะไม่เอาได้อย่างไร มียาวิเศษเม็ดหนึ่งเพิ่มมาย่อมดีอยู่แล้ว
ตอนนี้เสี่ยวหงยังสังเคราะห์แสงอยู่บนหลังคา ส่วนเจ้าอัปลักษณ์ไม่รู้ว่าไปบำเพ็ญเพียรที่ไหนแล้ว บอกว่าจะพยายามบรรลุวิชาของตนในระยะเวลานี้ให้ได้
อันหลินขบคิดว่าจะสนับสนุนเจ้าอัปลักษณ์ในช่วงที่มันทะลวงสู่ระดับแปลงจิตหรือไม่
เพราะมันผ่านอะไรกับตนมามากมายก่ายกองปานนั้น ในฐานะของเจ้านายย่อมต้องให้สวัสดิการแสดงความห่วงใย ต้าไป๋มียาบำรุงสมรรถภาพแล้ว เจ้าอัปลักษณ์จะไม่มีของดีได้อย่างไร
ส่วนเสี่ยวหงก็ช่างมันดีกว่า เจ้านี่วันๆ เอาแต่สังเคราะห์แสง ไม่มีแก่ใจจะสนใจมันจริงๆ
“หรือว่า…จะส่งยาเซียนที่มีประโยชน์ต่อการทะลวงสู่ระดับแปลงจิตให้เจ้าอัปลักษณ์ดีนะ” อันหลินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วโพล่งขึ้นมา
ต้าไป๋สั่นไปทั้งตัวเมื่อได้ฟัง พูดเสียงเขียวว่า “ทำไมน้องสามได้ยาเซีย
