น ของข้ากลับเป็นยาบำรุงสมรรถภาพห่วยๆ เล่า ข้าเป็นพี่รองนะ พี่อันลำเอียง!”
อันหลินลูบหัวต้าไป๋เบาๆ “ใจกว้างหน่อย เป็นพี่ต้องยอมน้อง เจ้าดูสิ เสี่ยวหงเป็นพี่ใหญ่ ไม่มีอะไรเลย แต่เจ้ามียาวิเศษ น้องสามได้ยาเซียน มันปกติมากไม่ใช่หรือ”
ต้าไป๋ “…”
ด้วยเหตุนี้ อันหลินที่ตัดสินใจว่าจะมอบยาเซียนให้เจ้าอัปลักษณ์เพื่อช่วยให้มันบรรลุ ก็ขี่ต้าไป๋เริ่มมุ่งหน้าไปทางราชวังดุสิต
ยังคงเป็นขั้นตอนที่คุ้นเคย หลังอันหลินบอกว่าตนจะปรุงยาเซียนหนึ่งเม็ด นักพรตน้อยก็นำเขาไปยังจัตุรัสปรุงยาของผู้รู้แจ้งหยินสี่
เมื่อผลักประตูไม้ออก กลิ่นสมุนไพรก็โชยมาปะทะหน้า อันหลินได้เห็นยอดฝีมือผู้ปรุงยาแห่งสรวงสวรรค์คนนั้นอีกครั้ง
“คุณพระ ท่านหยินสี่ ทำไมท่านถึงได้อ้วนขนาดนี้!” อันหลินตกใจสะดุ้งโหยงกับภาพตรงหน้า
ชายตรงหน้าอ้วนอุ้ยอ้าย ท้องกลมโต ไม่สิ…กลมไปทั้งตัวแล้ว!
เมื่อได้ยินคำพูดของอันหลิน หยินสี่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เอะอะเสียงดังเช่นนี้ทำไม ข้าอ้วนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว”
มุมปากของอันหลินกระตุกเล็กน้อย “แต่เมื่อก่อนท่านเป็นจอมอ้วน ตอนนี้เป็นลูกบอลแล้ว…”
ใช่แล้ว ตอนนี้หยินสี่อ้วนกลมจนเหมือนลูกบอลจริงๆ บอกตามตรง อันหลินคิดว่าตือโป๊ยก่ายที่ไม่เคยพบหน้าก็ไม่อ้วนขนาดนี้!
เมื่อหยินสี่ได้ยินประโยคนี้ก็ไม่ชอบใจขึ้นมาทันที เนื้อตั้งแต่หัวจรดเท้ากระเพื่อมโดยพลัน พูดเสียงเกรี้ยวว่า “ลูกบอลก็ลูกบอล นี่เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น ห
