ะเบิด หงโต้วก็ร้องโหยหวน ร่างกายสูงใหญ่ก็ลอยขึ้นฟ้า
หวงส่านจ้องมองท้องฟ้าแล้วพุ่งขึ้นไปอีกครั้ง นกนางแอ่นที่เนื้อตัวดำเกรียมก็บินทะยานตามไปด้วย ทิ้งร่องรอยอันเย็นเยียบไว้…
อันหลิน “…”
“อันหลิน อย่าปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้!” หวังเสวียนจ้านตะโกนลั่น
อันหลินได้สติ ดูเหมือนหวงส่านกำลังสั่งสอนเพื่อนร่วมทีม แท้จริงแล้วกำลังฉวยโอกาสหลบหนีต่างหาก!
เขาขี่ก้อนอิฐเหาะไปหาตงเยี่ยน หันมองหวังเสวียนจ้านแวบหนึ่ง กลับพบว่าหวังเสวียนจ้านกำลังโรมรันพันตูกับงูเหลือมที่มีพลังแก่กล้า ปลีกตัวมาไม่ได้
“เอ่อ…จะให้ข้าไปตามพวกมันทั้งสามเพียงลำพังหรือ ท่านแน่ใจนะว่าจะไม่ไปส่ง” มุมปากของอันหลินกระตุก พูดด้วยความมึนงง
น่าเสียดายที่ไม่มีใครตอบคำถามเขา
สิ่งที่ตอบเขา มีเพียงสายฟ้าสีทองที่ฟาดมาแต่ไกลเท่านั้น…
เปรี้ยง!
ในช่วงเวลาคับขัน เขาใช้ก้อนอิฐกำบังกาย ขัดขวางการโจมตีที่โผล่มากะทันหันไว้
ขณะที่สายฟ้าระเบิด ก้อนอิฐชองเขาก็ถูกกระเทือนจนชะงักไป
อันหลินชะโงกหน้ามา กลับพบว่ามีคมดาบน้ำแข็งนับร้อยกำลังพุ่งตรงมา
เขาหดหัวทันที หลบอยู่หลังก้อนอิฐต่อไป
แรงกระแทกรุนแรงทำให้ก้อนอิฐเกิดเสียงดังกึก ไอเย็นเยือกอบอวลไปทั่วพื้นที่ หนาวเย็นจนเขาตัวสั่นเทิ้ม
ให้ตายเถอะ! จะไล่ตามอย่างไรอีก!
“ลำแสงสุดท้าย!”
ในตอนนั้นเอง พลังงานสีชมพูพุ่งเฉียดร่างกายอันหลินไปพร้อมกับกลิ่นอายที่ร้อนระอุ
ตูม! มีเสียงหวีดร้องของนกนางแอ่นแว่วมาไกลๆ
“ฮาย!
