้กันทันที
“นี่ๆ! ตานี้ยังไม่จบเลยนะ!”
หลิวเชียนฮ่วนกระทืบเท้าด้วยความโมโห ขี่คทาขนนกตามหลังอันหลินพร้อมกันตะโกนเรียกเสียงดัง
ตูม!
แสงกระบี่สีดำทะมึนฟาดลงมา กลับถูกมนุษย์หินที่มีเปลวไฟลุกโชนตรงหน้าอก เนื้อตัวห่อหุ้มด้วยหินแกร่งสะเทือนจนสลายในหมัดเดียว พลังหมัดทะลวงแสงกระบี่ กลายเป็นพายุหมัดกระแทกร่างของชายชุดดำ ทำให้เขากระเด็นออกไปพร้อมกับกระอักเลือด
“หึ! มีปัญญาแค่นี้ยังกล้าท้าทายข้า พลังยุทธ์ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณก็อ่อนแอเช่นนี้แหละ อันหลินที่เจ้าว่าก็คงไม่ต่างกับเจ้าหรอก” มนุษย์หินมองชายชุดดำที่ล้มบนพื้นด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
“ท่านพี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม” หญิงชุดเขียวที่มีรูปงามวิ่งเข้าไปพยุงชายชุดดำขึ้น
ทั้งสองคนคือสองพี่น้องเหยาหมิงซีกับเหยาซิ่ว
เหยาหมิงซีกุมหน้าอก จ้องสิ่งมีชีวิตร่างมนุษย์ที่มีหินแกร่งห่อหุ้มเบื้องหน้าเขม็ง “หึๆ อันหลินไม่ต่างกับข้างั้นหรือ คนอย่างเจ้า เขาทำให้กลายเป็นเศษซากได้โดยที่ไม่ต้องใช้แม้แต่ปลายนิ้วด้วยซ้ำ!”
“หึ ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะปากแข็งได้อีกสักกี่น้ำ!” มนุษย์หินแผดร้องพลางพุ่งไปหาเหยาหมิงซีอีกครั้ง
เหยาหมิงซีผลักเหยาซิ่วออก ถึงต้องประจันหน้ากับพลังอันยิ่งใหญ่มหาศาล แต่เขายังคงไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ถือกระบี่กระโจนใส่มนุษย์หิน
“ท่านพี่!” เหยาซิ่วตาแดงก่ำ ร้องตะโกนเสียงดัง
นางรู้ว่าตอนนี้เหยาหมิงซีกำลังฝืนตัวเองอยู่ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เหยาหมิงซีต้องบาดเจ็บสาหัส
