“เจ้าโง่!! เขาเป็นบุตรของขุนนางเจิ้งหยวน นั่นก็ถือเป็นไพ่ตายใบหนึ่งแล้ว การจะควบคุมไพ่ตายใบนี้ของขุนนางเจิ้งหยวน เจ้ายังคิดจะสังหารเขาอยู่อีกอย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวตะโกนออกมาด้วยความเหลืออด
เซี่ยฉางเฟิงได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ เขาทราบอยู่แก่ใจแล้วว่าหลงเฉินเป็นไพ่ตายใบหนึ่ง แต่เพราะเขาไม่อาจที่จะทนเห็นฉู่เหยานั้นเอาแต่ชายตามองไปยังหลงเฉินได้
“เจ้าเกือบจะทำให้เกิดเรื่องที่เลวร้ายเสียยิ่งกว่าเดิมไปแล้ว ในตอนนี้เจ้าไม่ควรจะยุ่งเกี่ยวกับหลงเฉิน แต่จงไปเสาะหาเบื้องลึกเบื้องหลังของหลงเฉินและตระกูลหลงกลับมาให้ข้า” ชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวมอบหมายหน้าที่ใหม่
“ขอรับ”
เซี่ยฉางเฟิงพยักหน้าไปมาอย่างว่าง่ายแล้วก็เดินออกจากห้องนั้นไป เมื่อร่างเงานั้นหายลับไปจากลานสายตาแล้วชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวก็ได้สบถออกมาสองพยางค์ว่า
“เศษสวะ”
……
หลงเฉินเดินทางมายังชุมนุมผู้หลอมโอสถอีกครั้ง เดิมทีแล้วเหล่าผู้หลอมโอสถต่างก็ไม่เป็นมิตรกับเขามากนัก แต่บัดนี้กลับแสดงกิริยาท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความนอบน้อมและมีมารยาทขึ้นมาจนน่าขนหัวลุก
