จู่จู่ภวังค์แห่งความคิดของหลงเฉินก็ได้วนเข้ามา จะหาสถานที่ใดสักแห่งในการฝึกยุทธ์ในช่วงระยะเวลาเพียงสั้นๆ อย่างนี้ได้เสียที่ไหน แต่ว่าจะปล่อยให้เวลาล้ำค่าเช่นนี้ล่วงเลยไปก็คงจะไม่ดีนัก
ในขณะที่หลงเฉินยืนครุ่นคิดอยู่นาน วินาทีนั้นเองก็ได้มีรังสีสังหารแผ่ออกมาประดุจสายลมที่กำลังโชยพัดอยู่ มันพุ่งตรงเข้ามายังแผ่นหลังของหลงเฉินอย่างรวดเร็ว
จากนั้นหลงเฉินก็ได้หันกายไปแล้วฟาดฝ่ามือออกไป ฝ่ามือของเขาปะทะกับอีกฝ่ามือหนึ่งอย่างพอดิบพอดี
“ปึก”
ไอพลังบางอย่างปะทุขึ้นมา หลงเฉินลอยกระเด็นออกไปไกลหลายก้าว เขาเงยหน้าขึ้นมาพบกับร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังวางท่าเคร่งขรึมอยู่ ชายผู้นั้นยกฝ่ามือขึ้นอีกครั้งจนปะทุพลังประหลาดอันมหาศาลหอบสายลมแล้วพวยพุ่งเข้ามายังหลงเฉิน
หลงเฉินรู้สึกไม่สบอารมณ์และไม่ได้สนใจฝ่ามือของชายผู้นั้นแม้แต่น้อย เขายื่นเท้าข้างหนึ่งกระแทกไปยังชายผู้นั้นอย่างเต็มแรงในทันที
“อ่อก”
ชายหนุ่มผู้นั้นคงจะมีประสบการณ์ในการต่อสู้มาอย่างโชกโชน เขาชักฝ่ามือกลับมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาดเข้าต้านทานเพลงเท้าของหลงเฉินเอาไว้
“ไปตายซะเถิด”
