เมื่อไม่ได้รับคำตอบกลับใดใดจากน้องชาย ฉู่เหยาจึงไล่ซักถามจากคนอื่นๆ จนได้ทราบได้มาว่า
ฉู่ฟงถูกบุตรขุนนางนัดกันออกไปด้านนอก สืบเสาะจนได้ทราบถึงต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมด
หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดที่ทำให้น้องชายกลัวจนหวาดหวั่นได้ถึงเพียงนี้ ฉู่เหยาก็ปะทุไปด้วยโทสะจนได้มาเอาเรื่องกับหลงเฉินในวันนี้ แต่ว่านางที่มีบรรดาศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงจึงไม่อาจที่จะกระทำเรื่องราวอย่างอุกอาจได้ จึงทำวางแผนการเพื่อดักรอจังหวะที่หลงเฉินกำลังกลับบ้าน
จังหวะนั้นแสนจะประจวบเหมาะกับที่หลงเฉินกำลังเหม่อลอยจึงคิดไม่ถึงว่ายังมีคนสะกดรอยและลอบดักซุ่มโจมตีเขาอยู่ และมันก็ได้ผลเสียด้วย
“ดูเหมือนว่าข้าจะไม่ได้ทำอะไรน้องชายของเจ้าเลยนะ” หลงเฉินขมวดคิ้วแล้วตอบกลับ
“วาจาสามหาวยิ่งนัก! ที่เจ้ากระทำกับน้องชายของข้าจนขวัญหนีกระเจิดกระเจิงก็ถือเป็นโทษตายสถานเดียวแล้ว หรือว่าแท้จริงแล้วแม้แต่เบื้องสูงเบื้องต่ำ เจ้าก็ยังแยกเยาะไม่ออกอย่างนั้นหรือ?” ฉู่เหยาพ่นวาจาออกมาอย่างเดือดดาล
