และสิ่งที่ทำให้เขาสะใจยิ่งกว่าสิ่งใด คือเหตุการณ์ในตอนนี้ง่ายดายกว่าที่ตนเองคาดคิดเอาไว้ เข้าทางเขาอย่างแท้จริง ไม่จำเป็นที่จะต้องเอ่ยปากท้าทายอันใด เป็นหลงเฉินเองที่ทำให้องค์ชายเจ็ดผู้นี้เริ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปเสียเอง
เมื่อได้เห็นหวังหมางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันไปมาด้วยความโกรธแค้น หลงเฉินก็ได้เผยรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก แล้วก็พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “หวังหมาง ไข่ลูกนั้นของหลี่เฮ่า รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง? คิดว่าเจ้าน่าอิ่มเอมจนถึงวันนี้ อีกทั้งใบหน้ายังดูอิ่มเอิบขึ้นไม่เบาคล้ายกับไข่ลูกนั้นเสียยิ่งกระไร คงจะช่วยบำรุงได้ดีอยู่ไม่น้อยเลยสินะ”
เมื่อได้ยินวาจานั้นจากหลงเฉิน หวังหมางยิ่งแสดงสีหน้าออกมาอย่างรุนแรง กระเพาะลำไส้ปั่นป่วนราวกับมีมหาสมุทรทลายเขื่อนกั้นน้ำอย่างไรอย่างนั้น เพราะมันทำให้เขานึกถึงเรื่องอันน่าสยดสยองเมื่อก่อนขึ้นมาได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง
แม้เขาจะทานอะไรเข้าปแล้วพลันคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งวันวานนั้น ปฏิกิริยาตอบสนองบางอย่างจะบังเกิดขึ้นในทันที แทบจะก้มลงสำรอกออกมาอย่างไม่อาจจะหยุดได้
