มอย่างห่วงใยกังวล
บุรุษผมเขียวคล้ายไม่รู้สึกถึงการคงอยู่ของมัน อึดใจให้หลัง ค่อยทอดถอนยาวเยือก กล่าวว่า “ที่แท้ชนเผ่าเทพสุริยันก็ล่มสลายไปแล้วเช่นกัน”
จั่วม่อพยักหน้ารับ “ล่มสลายไปนานมากแล้ว ยุคสมัยนี้ไม่มีชนเผ่า ไม่มีสัญลักษณ์ศึก ข้าเคยไปเยือนสนามรบปิดผนึกล้างเผ่าพันธุ์ ที่นั่นมีทะเลทรายผลึกทองกว้างใหญ่ไพศาล สมควรเป็นสถานที่ที่ชนเผ่าเทพสุริยันถึงกาลแตกดับ อ้อ ใช่แล้ว ข้ายังพบเมล็ดผลึกสุริยันด้วย”
จั่วม่อฉุกคิดถึงเมล็ดผลึกสุริยันที่เก็บมาจากสนามรบปิดผนึกล้างเผ่าพันธุ์ หลังจากอสุภประหลาดช่วยปิดผนึกเมล็ดผลึกสุริยัน ของสิ่งนี้ก็กลับกลายเป็นคล้ายก้อนผลึกธรรมดาสามัญก้อนหนึ่ง
จนถึงบัดนี้มันล่วงรู้ว่าสิ่งของนี้เป็นสิ่งที่ดี แต่ไม่เคยทราบว่าใช้ทำอะไร อสุภประหลาดเพียงบอกต่อมันว่านี่เป็นของที่ดี แต่จั่วม่อกระทั่งระดับของเจ้าสิ่งนี้ยังประเมินไม่ถูก ไม่ทราบว่ารอถึงเมื่อใดจึงจะมีปัญญาใช้งานได้
ความมั่งคั่งไม่ควรเปิดเผย จั่วม่อไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะบังเกิดความละโมบหรือไม่ ดังนั้นไม่คิดนำออกมาให้ดู
“เมล็ดผลึกสุริยัน… … กระทั่งชนเผ่าที่แข็งแกร่งเช่นชนเผ่าเทพสุริยันยังไม่อาจหลีกหนีจากการทำลายล้างของกาลเวลาได้ อา” บุรุษผมเขียวทอดถอนอย่างเหนื่อยล้า จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองจั่วม่อด้วยรอยยิ้มเต็มฝืน“แม้ว่าข้าจะช่วงชิงมา เมล็ดผลึกสุริยันของเจ้าก็หาได้มีประโยชน์ใดกับข้าไม่ ไม่ต้องกังวลว่าข้าจะแย่งชิง”
จั่วม่อ
