แทบสำลักอากาศ ในใจลอบตื่นตระหนก วาจาถัดมาของบุรุษผมเขียวยังทำให้มันตระหนกจนแทบขวัญบิน
“ผู้ที่ช่วยเจ้าใช้พลังปิดผนึกเมล็ดผลึกสุริยันเอาไว้ ฝีมือกล้าแข็งยิ่ง!”บุรุษผมเขียวถอนใจเบา ๆ อีกครา
คราครั้งนี้ถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ แม้แต่ใบหน้าหนาเท่ากำแพงเมืองของจั่วม่อยังรู้สึกทนทานรับไม่ได้อยู่บ้าง แต่สิ่งที่ยิ่งแตกตื่นตระหนกยิ่งกว่า คือพลังฝีมือลึกล้าสุดจะหยั่งของบุรุษผมเขียว!
ผู้อื่นกระทั่งสิ่งของที่อยู่ในแหวนมิติของมันยังสามารถตรวจสอบได้เป็นพลังอันน่าแตกตื่นสะท้านโลกถึงเพียงไหน!
“ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าสามารถเข้ามาถึงที่นี่ได้” บุรุษผมเขียวกล่าวปานรำพึงกับตัวเอง “นี่เรียกว่าในห้วงแห่งความลี้ลับ มีโชคชะตาคอยกำหนด”
จั่วม่อยิ่งฟังยิ่งงุนงง อดถามไม่ได้ “พี่ใหญ่ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร?”
บุรุษผมเขียวเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน แย้มยิ้มเล็กน้อย “โชควาสนาของเจ้านับว่าไม่เลว ตามข้ามาเถอะ”
ทันใดนั้น จั่วม่อรู้สึกในสายตาพร่าเลือนวูบ จากนั้นพวกมันเปลี่ยนเป็นอยู่ในสถานที่อื่น
รอจนกวาดตามองรอบด้าน ต้องอ้าปากค้างจนหุบไม่ลง
รอบด้านเห็นป่าหนาทึบไม่มีที่สิ้นสุด ต้นไม้แต่ละต้นสูงตระหง่านแผ่กว้างเป็นเป็นชั้น ๆ ราวกับช่อฉัตร รวมกันเป็นทะเลแมกไม้กว้างใหญ่ไพศาล ท่ามกลางทะเลต้นไม้สุดลูกหูลูกตา บางครั้งครายังเห็นสัตว์อสูรโบราณบัดเดี๋ยวปรากฏบัดเดี๋ยวลับหายอยู่ในหมู่ไม้
จั่วม่ออยู่บนช่อฉัตรของต้นไม้ขนาดใหญ่โตมหึมาท
