ี่สุด
สิ่งที่แปลกพิสดารที่สุด คือบนท้องฟ้าเหนือศีรษะมีดวงอาทิตย์เจ็ดดวง ประหนึ่งดวงไฟมหึมาเจ็ดดวงแขวนค้างอยู่กลางเวหา
“ที่นี่ก็คืออาณาจักรลับแมกไม้ขจี” บุรุษผมเขียวกล่าวแผ่วเบา บนฝ่ามือของมันปรากฏฟองอากาศโปร่งใสขึ้น และภายในนั้นเป็นทะเลแมกไม้ขนาดย่อส่วน
“อาณาจักรลับแมกไม้ขจี?” จั่วม่อถาม
“ชนเผ่าเทพสุริยันเป็นหนึ่งในชนเผ่าที่กล้าแข็งที่สุดในยามนั้น วิหารเทพของพวกมันผุดขึ้นทั่วแผ่นดิน เห็นดวงอาทิตย์เจ็ดดวงบนนั้นหรือไม่?พวกมันคือสัญลักษณ์ยืนยันศักดิ์ฐานะของวิหารเทพแห่งนี้ วิหารที่จัดอยู่ระดับสูงสุดจะมีดวงอาทิตย์สิบดวง”
บุรุษผมเขียวกล่าวอย่างแช่มช้า “วิหารเทพสุริยันมุ่งเน้นที่ไฟเป็นหลักใหญ่ใจกลาง ดังนั้นจึงมีทองไม้น้าดิน สี่อาณาจักรลับประจำอยู่ที่สี่ทิศสำคัญ เฝ้าพิทักษ์วิหารเทพไว้ตรงกลาง อาณาจักรลับแต่ละแห่งล้วนมีผู้พิทักษ์คนหนึ่ง ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรลับแมกไม้ขจีนี้เอง”
จั่วม่อพอฟังถึงกับอ้าปากค้างอยู่ครึ่งค่อนวัน
“ข้ามิใช่พี่ใหญ่อันใด” บุรุษผมเขียวฝืนยิ้มขมขื่น “เหล่าผู้พิทักษ์อาณาจักรลับทั้งสี่ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ชนเผ่าเทพสุริยันคร่ากุมจากเผ่าอื่นตอนนี้ข้าจดจำได้แล้วว่าข้าเป็นใคร ข้าคือบุตรชายของประมุขชนเผ่าเถาวัลย์เขียว นามว่าชิงหลิน (ฝนชอุ่มเขียวขจี) ส่วนจ้าวแห่งอาณาจักรลับอีกสามแห่งก็ล้วนแล้วแต่เป็นยอดฝีมือจากชนเผ่าอื่น ๆ”
จั่วม่อยิ่งแตกตื่นตะลึงกว่าเดิม มันในที่สุดคล้ายมอง
