ะทำของตน แต่เรื่องคราวนี้ทำให้เขารู้สึกอยากอธิบายให้ชัดเจน
อีอูยอนนั่งที่ตรงเบาะข้างคนขับพลางคาดเข็มขัดนิรภัยและเอ่ยถาม
“งั้นสเปคของคุณอินซอบเป็นแบบไหนเหรอครับ”
อินซอบซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับหันหน้ามาหาพร้อมสีหน้าคล้ายโดนจี้จุดอ่อน เหมือนคนที่ได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรจะได้ยิน
“ผมไม่คิดว่าคุณจะมีสเปคนะ เอาเป็นว่าชอบคนที่อ่อนโยนและมีความเป็นผู้หญิงเหมือนคุณยุนอารึมเมื่อสักครู่นี้ไหมครับ”
อินซอบรีบปิดประตูรถและคาดเข็มขัดนิรภัย เขาพึมพำว่า ‘จะออกเดินทางแล้วนะครับ’ พร้อมกับสตาร์ทรถ อีอูยอนโยนคำถามต่ออย่างไม่ยอมแพ้
“ไม่มีสเปคเหรอครับ”
“…”
“มีคนที่ไม่มีสเปคอยู่ด้วยเหรอ”
“…”
ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้นะ คนที่ไม่เคยเป็นแบบนี้ ทำไมถึงทำแบบนี้กับเราได้
ถ้าหากทำได้ เราก็อยากจะตะโกนออกไปว่าให้เลิกเล่นได้แล้ว แต่ถ้าทำแบบนั้นสิ่งที่ได้กลับมาน่าจะเป็นการแจ้งให้ออกจากหรือเปล่า
“มีสิครับ สเปคน่ะ”
“คืออะไรเหรอครับ”
“…คนอ่อนโยนครับ”
“แล้ว”
“แค่นั้นครับ”
อีอูยอนหัวเราะต่ำๆ ให้กับคำตอบที่เฉียบขาดของชเวอินซอบ
“แค่อ่อนโยนก็พอเหรอครับ”
“ครับ”
“ง่ายดีนะครับ คุณอินซอบ”
อินซอบไม่รู้ว่าควรตีความคำพูดของอีก
