การผู้จัดการคิม เขาอาจถูกด่าว่าเป็นพวกเหยียดเชื้อชาติได้ แต่เขากลับพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย อีอูยอนเขียนอะไรบางอย่างลงบนด้านหลังบทและยื่นให้อินซอบอ่าน ทำเอาสีหน้าของชเวอินซอบซีดเผือดอีกครั้ง
[มีเรื่องนิดหน่อยตอนที่คุณหลับไปน่ะครับ]
แม้จะได้อ่านตัวหนังสือพวกนั้นแล้ว แต่ความไม่สบายใจของอินซอบก็ไม่ได้สงบลงเลย
[ไม่มีอะไรให้ต้องใส่ใจหรอกครับ ยังไงก็ใช่ว่าจะได้เจอกันอีก]
ชเวอินซอบลังเลอยู่สักพักก่อนจะขยับมือเพื่อบอกให้อีกฝ่ายส่งปากกามา เมื่ออีอูยอนยื่นปากกาให้ เขาก็เขียนข้อความลงไปอย่างระมัดระวัง
[ขอโทษครับที่ทำให้พวกคุณต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องน่าอายพวกนี้]
เรื่องน่าอาย
ชเวอินซอบรู้สึกไม่ดีแม้เขาจะเขียนลงไปด้วยตัวเองก็ตาม การที่เขาซึ่งเป็นผู้ชายถูกผู้ชายคนอื่นมองด้วยจุดประสงค์แบบนั้น แถมยังสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ไหวและโดนทำแบบนั้น เป็นเรื่องน่าอายเกินกว่าที่จะจินตนาการได้ ในตอนที่ประตูห้องน้ำเปิดออกและเห็นใบหน้าของอีอูยอนเป็นคนแรก ความคิดในหัวของอินซอบก็คือ ‘อยากตาย’ ไม่ใช่ ‘รอดแล้ว’ แม้กระทั่งตอนที่อีอูยอนลากเขาออกมา ความไม่สบายใจก็ยังสั่นไหวอยู่ในอกโดยสัญชาตญาณ
จะเป็นแบบนี้ไม่
